Znak miłości upartej

Dziwnie działa Bóg. Gdy ludzie krzyczą, że Go nie ma, On nie polemizuje. Po prostu pokazuje swoje zranione Serce.

Szczególnie wyraźna plama na Całunie Turyńskim znajduje się w miejscu, w którym płótno okrywało prawy bok Jezusa. Zastygła krew odpowiada kształtowi ostrza włóczni. Rana musiała być potężna, skoro Tomasz mówił o wkładaniu do niej całej ręki.

Po ludzku pchnięcie w prawy bok ukrzyżowanego, przebijające płuca i docierające aż do serca, miało być ostatecznym upewnieniem się, że skazaniec nie żyje. Ale Bóg, który nawet ludzką brutalność wykorzystuje do realizacji swoich planów, w tym momencie symbolicznie – i dosłownie – otworzył ludzkości dostęp do swojego Serca.

Wiele wieków później nastał czas, w którym prawda o niezmiennej miłości Bożej do człowieka zaczęła się zacierać. W XVII wieku świadomość wielu wierzących zranił jansenizm, popularny w środkowej Europie ponury prąd myślowy, pokazujący Boga jako surowego i bezwzględnego Pana. Janseniści głosili konieczność życia w surowej pokucie, niekiedy zakazując nawet śmiechu. Wedle ich koncepcji człowiek miał dążyć do sterylnej czystości duchowej. Choć Kościół sprzeciwił się tej herezji, w wielu miejscach zapanował strach przed przystępowaniem do Komunii św., która zaczęła być traktowana nie jako pokarm dla wiernych, lecz jako nagroda za nieskazitelność. W rejonach ogarniętych wpływem jansenizmu mało kto odważał się przystępować do Stołu Pańskiego, bywało, że ludzie w obawie przed świętokradztwem nawet umierali bez przyjęcia Komunii Świętej.

Z drugiej strony w tym samym czasie zaczynały kiełkować idee zaprzeczające w ogóle istnieniu Boga. Francuscy i angielscy filozofowie wtedy właśnie zaczęli kłaść podwaliny pod kult rozumu, który wedle ich zamiarów miał wyzwolić ludzkość z pęt wszelkich religii.

Reakcja Boga

Był piątek po oktawie Bożego Ciała, 10 czerwca 1675 roku. Siostra Małgorzata klęczała przed tabernakulum, gdy ujrzała Jezusa. „Oto Serce, które tak bardzo umiłowało ludzi, że nie szczędziło niczego aż do zupełnego wyniszczenia się dla okazania im miłości” – powiedział, odsłaniając swoje Serce.

To było ostatnie z czterech tzw. wielkich objawień, jakie miała św. Małgorzata Maria Alacoque, wizytka z Paray-le-Monial. Jezus żalił się jej, że w zamian za swoją miłość doznaje od większości ludzi „tylko gorzkiej niewdzięczności, wzgardy, nieuszanowania, lekceważenia, oziębłości i świętokradztw”. Wyjawił, że największy ból sprawiają Mu taką postawą osoby szczególnie Jego służbie poświęcone. „Dlatego żądam, aby pierwszy piątek po oktawie Bożego Ciała był odtąd poświęcony jako osobne święto ku czci mojego Serca i na wynagrodzenie Mi przez Komunię i inne praktyki pobożne zniewag, jakich doznaję” – powiedział. Zbawiciel zapowiedział hojne łaski dla tych, którzy w taki sposób oddadzą Mu cześć lub tę cześć będą szerzyć. Czciciele Serca Jezusowego otrzymali 12 obietnic. Zapewnił ich, że otrzymają łaski potrzebne w ich stanie, ich rodziny doświadczą pokoju, oni sami doznają pociechy w utrapieniach. Sam Zbawiciel będzie ich ucieczką w życiu, a zwłaszcza w godzinie śmierci. On będzie błogosławił w ich przedsięwzięciach. Grzesznicy znajdą w Jezusowym Sercu ocean miłosierdzia, oziębli odnajdą gorliwość, a gorliwi prędko dojdą do doskonałości. Domy, w których czcić się będzie wizerunek Najświętszego Serca, doznają błogosławieństwa, a imiona tych, którzy szerzą to nabożeństwo, będą wypisane w Sercu Jezusa. Kapłani otrzymają dar wzruszania nawet najbardziej zatwardziałych serc. I wreszcie ostatnia obietnica: „W nadmiarze miłosierdzia Serca mojego przyrzekam tym wszystkim, którzy będą komunikować w pierwsze piątki miesiąca przez dziewięć miesięcy z rzędu w intencji wynagrodzenia, że miłość moja udzieli łaski pokuty, iż nie umrą w mojej niełasce ani bez sakramentów świętych, a Serce moje będzie im pewną ucieczką w ostatniej godzinie życia”.

Król pewny siebie

Działo się to we Francji za panowania Ludwika XIV. Kraj był u szczytu potęgi. Jeśli ktoś sprawował w Europie władzę absolutną, to najbardziej właśnie on, Król Słońce. Ludwik XIV rządził niepodzielnie politycznym mocarstwem, a jednocześnie pierwszą córą Kościoła, za jaką od wieków uchodziła Francja – krajem pełnym zachwycających świątyń, wielu klasztorów, licznego duchowieństwa i niezliczonych wiernych. On, władca namaszczony, czuł się pomazańcem Bożym, nawet jeśli sam Bożymi przykazaniami mało się przejmował. Próbował podporządkować sobie także Kościół we Francji, dążąc do uniezależnienia go od władzy papieża w ramach tzw. gallikanizmu. Wyobrażał sobie zapewne, że Bóg wiele mu zawdzięcza. Rozgoryczony stratami po krwawej bitwie pod Malplaquet miał się zdziwić: „Czyżby Bóg zapomniał, co dla Niego uczyniłem?”.

A jednak Bóg dał mu szansę zrobienia czegoś naprawdę zgodnego z Jego wolą. Małgorzata Alacoque w roku 1689 (a więc rok przed swoją śmiercią) otrzymała od Jezusa polecenie przekazania królowi wezwania do wprowadzenia czci Serca Jezusowego w całym państwie. Jezus oczekiwał poświęcenia swojemu Sercu samego króla, jego rodziny, struktur państwowych i całego narodu, wybudowania świątyni ku czci Serca Bożego i szerzenia nabożeństwa do Najświętszego Serca we Francji i wśród innych narodów chrześcijańskich. Obiecywał, że jeśli życzenia zostaną spełnione, Francja doświadczy szczególnego błogosławieństwa, opieki i obrony. Orędzie dotarło do króla, on jednak nie zareagował.

Nie sposób przewidzieć, jak potoczyłyby się losy Francji i świata, gdyby orędzie zostało przez króla przyjęte i zrealizowane. Wiemy natomiast, co się wydarzyło. Gdy po długim i mało pobożnym życiu Ludwik XIV umierał, był rok 1715. Państwo wciąż było polityczną potęgą, ale nadchodził czas wielkich zmian, które pod koniec wieku zaowocują rewolucją francuską – matką wielu krwawych przewrotów, które w przyszłości wstrząsną narodami. Francja pogrąży się w bratobójczej wojnie, popłyną rzeki krwi, a po paryskim bruku potoczy się głowa króla. Zmienią się stosunki społeczne, ale najtrwalsze zmiany nastąpią w myśleniu społeczeństwa.

To one w swej dalekiej konsekwencji skłonią Jana Pawła II do wypowiedzenia pytania: „Francjo, najstarsza córo Kościoła, co zrobiłaś ze swoim chrztem?”.

Odpowiedzią będzie fala oburzenia, że papież kwestionuje zasadę laickości Francji.

«« | « | 1 | 2 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Pobieranie.. Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

    Archiwum informacji

    niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
    1 2 3 4 5 6 7
    8 9 10 11 12 13 14
    15 16 17 18 19 20 21
    22 23 24 25 26 27 28
    29 30 1 2 3 4 5
    6 7 8 9 10 11 12