Nie zelżała moja miłość

O postaciach ze swoich obrazów mówi: „moje kulfony”. Pędzelkiem nie cyzeluje detali, nie skupia się na formie. Malarstwo Grażyny Szczurek-Tylki nie ma szokować ani przynosić zysków. Ma rozmawiać z drugim. O Bogu.

Nie spodziewała się, że tych „drugich” będzie tak wielu. Grażyna Szczurek-Tylka z Piły należy do tych artystów, którzy tworzą dla siebie, ot tak, po prostu. Była więc zdumiona, gdy w lipcu 2016 roku ewangelizowała tłumy, w tym sto osób jednocześnie. – To chyba dużo? – uśmiecha się na myśl o „sukcesie” i wspomina grupę młodych Austriaków, którzy w ramach ŚDM w Krakowie zwiedzili wystawę obejmującą 44 płótna jej autorstwa, zainstalowaną na cztery miesiące w skansenie w Osieku nad Notecią. Jako kustosz wystawy tłumaczyła im, co przedstawiają obrazy, dlaczego je namalowała i dlaczego są o Bogu. Opisując „Niebieskie Jeruzalem”, miała pretekst, by swobodnie mówić o tym, że warto mieć wiarę i walczyć o zaproszenie do miasta otoczonego blaskiem – o zbawienie.

Niebiańskie wieże, ryba wypluwająca Jonaszów, Chrystusowie przedzierający się przez góry – to wszystko prowokowało do pytań. Młodego Austriaka poruszył „Jezus w tłumie”. – Zafrapowało go, że jest On w tym tłumie głów zagubiony. To była piękna reakcja – wspomina artystka.

Nie oczekuje więcej. Ktoś na moment dostrzegł w Chrystusie żywą osobę? Wystarczy.

Bliskość z Jezusem

Nie uważa się za wielką artystkę, co więcej, jest świadoma, że na te obrazy nie ma kupców. Czasem komuś je podarowuje. – To nie jest wysoki stopień artyzmu. Wydaje mi się wręcz, że wciąż rysuję podobnie jak w dzieciństwie – wyznaje. – Moje dzieła to przede wszystkim akt modlitewny. Nie dążę do perfekcji. Gdybym chciała to tak „lizać”, to pochłonęłaby mnie estetyka. A ja po prostu kontempluję Ewangelię i cieszę się, że mam z Jezusem taką bliskość.

Wciąż jednak musi się zadowolić własną wizją Jego postaci. Choć od 35 lat pisze do Niego pamiętnik (na strychu zalega wiele zeszytów pełnych wyznań), nie słyszy odpowiedzi. A jednak nie ustaje. – W smutnych chwilach pomaga mi, gdy czytam, że dawniej kochałam Jezusa tak jak teraz. Że nie zelżała moja miłość. Podobnie z wierszami. To mi pomaga żyć.

Trochę zazdrości mistykom, którym dane było zobaczyć Jezusowe oblicze lub usłyszeć Jego głos. No, może raz zdawało jej się, że usłyszała – na tydzień przed dramatycznym wydarzeniem w rodzinie – delikatne „Czy zgadzasz się?”. Czuła, że zapytano ją o coś bardzo ważnego, choć o co dokładnie? Zgodziła się na tajemniczą Boską wolę. Potem zrozumiała, jak ważna była ta zgoda i skąd ma tyle siły, by nie załamać się tragedią. Próbowała to przeżycie namalować. Ale trudno oddać coś tak ulotnego. Zawsze wychodzą… kulfony.

„Gumkuje”… Ewangelię

Malarstwu oddała się głównie na emeryturze (jest na niej od 10 lat), ale rysunek towarzyszył jej zawsze. Biorąc ołówek do ręki, konkretyzuje myśli, które jej przychodzą podczas lektury Pisma Świętego. W rozumieniu Biblii pomaga jej lektura książek oraz formacja we wspólnocie neokatechumenalnej.

– Do dziś tak robię, że czytam Ewangelię, a potem przeżywam ją, rysując – mówi i prezentuje teczkę z rysunkami. Wskazuje na scenę z Łukaszowej Ewangelii: uboga wdowa wrzucająca pieniążek do skarbony. Twarz wdowy opowiada o miłosierdziu Boga. Pani Grażyna kontemplowała to z ołówkiem w ręku cały dzień. – W trakcie rysowania odrywam się od kartki, żeby ugotować obiad, posprzątać. Gdy wracam, czasem mówię sobie: „Uuu, tak nie może zostać”. Widzę swoje błędy. Na szczęście mam gumkę do zmazywania, więc poprawiam.

Emolak na zachętę

Pani Grażyna sztukę ma w genach. Jej ojciec był kowalem artystycznym, matka kreatywną krawcową, stryjek studiował sztuki piękne w Sankt Petersburgu, kuzyn jest białoruskim rzeźbiarzem. Rodzice, którzy po powrocie ze zsyłki na Sybir osiedlili się na Ziemiach Zachodnich, obdarowywali dzieci zestawami „wypaśnych” kredek, które w czasach PRL-u zapierały dech w piersiach. To jedne z najmilszych chwil jej dzieciństwa – wieczory spędzane z trojgiem rodzeństwa na rysowaniu.

W liceum ogólnokształcącym jej się… nudziło. Przeniosła się więc do liceum plastycznego, a potem krótko kontynuowała naukę w Akademii Sztuk Pięknych. I choć nie wszystkie zawody, które potem podejmowała, ją satysfakcjonowały, to na nudę narzekać nie mogła. Choćby takie organizowanie wystaw sklepowych w WSS Społem – w latach 80., gdy brakowało towaru, naprawdę niezbędny był do tego artysta. – Żeby ludzi w ogóle zachęcić do wejścia do sklepu, wymyślaliśmy, co się dało. Mój kolega zrobił raz atrapę wielkiej puszki lakieru Emolak. Od samego rana pod sklepem ustawiała się kolejka. Kierownik spanikował: panie Zenku, niech pan zdejmie tę dekorację, bo ludzie myślą, że Emolak rzucili do sklepu – wspomina absurdy komuny artystka.

Potem wiele lat pracowała jako instruktor rysunku, malarstwa i rzeźby, m.in. w oratorium salezjańskim, oraz przygotowywała kandydatów na studia plastyczne.

«« | « | 1 | 2 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Pobieranie.. Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

    Archiwum informacji

    niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
    29 30 1 2 3 4 5
    6 7 8 9 10 11 12
    13 14 15 16 17 18 19
    20 21 22 23 24 25 26
    27 28 29 30 31 1 2
    3 4 5 6 7 8 9