Karmel wśród gejzerów

Przede wszystkim jednak wiele męskich prac siostry wykonują samodzielnie. Instalacje elektryczne? Nie ma sprawy! S. Miriam nauczyła się ich wykonywania z książek, które przysłał jej tata, inżynier elektryk. Kafelkowanie? Też we własnym zakresie. A największą dumą islandzkich karmelitanek jest bruk w ogrodzie. Całe 2 tys. mkw. betonowej kostki grubości 8 cm położone własnymi rękami. – Maszynę do cięcia kostek pożyczyłyśmy od zakładu zieleni miejskiej. Najpierw godzinę chodziłyśmy dokoła niej, bo bałyśmy się ją włączyć – wspominają siostry.

Jón Augustsson, zaprzyjaźniony z siostrami introligator z Rejkjaviku.

Kobiety spełnione
– To, że poszłyśmy za Jezusem, znaczy, że mamy być kobietami spełnionymi i szczęśliwymi – mówi matka Violetta. – To bolesne, gdy siostry zakonne przedstawiane są jako głupiutkie istoty pozbawione ciała, rozumu, potrzeb kulturalnych i chęci poznawania. Ale nad tym ubolewała już św. Teresa z Avila, karmelitanka bosa, doktor Kościoła. Wielokrotnie żaliła się, że kobiety są gorzej traktowane przez mężczyzn (także mężczyzn Kościoła) tylko dlatego, że są kobietami. Zmuszano je do uległości, którą błędnie uważano za pokorę. Tymczasem pokora, według św. Teresy, to nie mówienie nienaturalnie ściszonym głosem, ale prawda o Bogu i o sobie. Świadomość swoich wad, ale i zalet. Poza tym, według św. Teresy, kobieta też może być kierownikiem duchowym. Taka jest przecież rola przeoryszy czy mistrzyni nowicjatu – zauważa przeorysza. Dodaje, że Teresa była kobietą z krwi i kości. Nieobce jej były prowadzenie handlu (dziś nazwalibyśmy ją bizneswoman) i gorące dyskusje, nawet z królem. Wiedziała, czego chce i walczyła o to, do czego była przekonana. Kochała Boga nade wszystko, ale nie rezygnowała w imię Boga z walki, gdy chodziło o prawdę i wolność człowieka.