2. Czy judaizm kroczy do Boga własną drogą – poza Chrystusem?

Pogląd, że niewierzący w Chrystusa Izrael (judaizm) ma z woli Bożej własną drogę do zbawienia, tj. poza Chrystusem, został już obalony we wcześniejszym punkcie przez ukazanie ideologicznego podłoża jego zaistnienia oraz jego błędnej historyczno-teologicznej interpretacji.  W tym miejscu potwierdzimy jeszcze nieprawdziwość tego poglądu na gruncie teologii.

Pogląd, że judaizm ma własną drogę do zbawienia, skutkuje dwoma równoległymi porządkami zbawczymi, co stoi w jaskrawej sprzeczności z nauczaniem Nowego Testamentu, że poza Chrystusem nie ma innej drogi do zbawienia. Stwierdza to sam Jezus: „Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie” (J 14, 6) oraz Dzieje Apostolskie: „I nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni” (4, 12).  Istnieje tylko jeden porządek zbawczy – ten w Chrystusie Odkupicielu.  Nie znaczy to, że niewierzący w Chrystusa nie mogą się zbawić, ale jeżeli się zbawią, to dzięki Chrystusowi, tj. wysłużonej przez Niego łasce;  będą zawdzięczali zbawienie Chrystusowi, bo nie ma innej drogi do Boga.  I tu można zakończyć dyskusję na gruncie teologii.  W przypadku niektórych nurtów protestanckich mamy do czynienia z po-ważnie błędnym poglądem, który staje się herezją.  Na szczęście w/w katolicka Komisja ds. Kontaktów Religijnych z Judaizmem wyklucza dwie drogi do zbawienia, chociaż stwierdzenie, że judaizm uczestniczy w Bożym zbawieniu bez przyjęcia Chrystusa (pkt 36), sprowadza się ostatecznie do tego samego.

Skoro istnieje tylko jeden porządek zbawczy, istnieje też tylko jeden lud Boży, lud wybrany.  Apostoł Paweł potwierdza to m.in. w Liście do Galatów (6, 16), gdzie chrześcijan nazywa „Bożym Izraelem”.  Nazwa ‘Izrael’ przechodzi na Kościół, na wierzących w Chrystusa, co potwierdza, że Kościół jest kontynuacją starotestamentowego Izraela (por. punkt 1b), a Chrystus jedyną drogą do zbawienia. Stąd każdy potrzebuje Chrystusa.