3. Czy Żydzi wierzą w prawdziwego Boga?

Zagadnienie jest bardzo delikatne.   Dotykamy tajemnicy Boga.  W tym miejscu pragniemy doprecyzować nasze stanowisko.  Izraelitom na etapie Starego Testamentu objawił się Bóg prawdziwy.  Poznali Go w jakimś zakresie.  Nam objawił się Bóg prawdziwy w Synu Bożym.  Poznaliśmy Go w znacznie wyższym stopniu (tajemnica Trójcy Świętej, bycie Miłością itd.).  Żydzi na etapie Starego Testamentu poznali jednak prawdziwego Boga, chociaż nie poznali w równym co my stopniu Jego natury.

Wykazywanie na podstawie stopnia poznania natury Boga, że ktoś w Niego wierzy lub nie, może być błędne. Dlatego porzucamy ten kierunek rozumowania.

To, co teraz powiemy, nie odnosi się do wszystkich Żydów, ale do tych spośród nich, którzy świadomie odrzucają Chrystusa jako wyczekiwanego Mesjasza i Zbawiciela.  Odnosi się to tak samo do każdego przedstawiciela ludzkości.

Problem z wiarą lub niewiarą Izraela w prawdziwego Boga leży nie tyle w większym czy mniejszym stopniu Jego poznania, bo jest to ten sam Bóg, ile w Jego odrzuceniu w osobie Chrystusa. Odrzucając Syna Bożego, który z Ojcem i Duchem Świętym jest jednym Bogiem poprzez jedną boską naturę, Żyd (i każdy inny) odrzuca (całego) Boga!  Kto nie uznaje Syna, nie ma też Ojca (1 J 2, 23), bo Bóg jest jeden.  Izrael odwołuje się do prawdziwego Boga, ale jego sytuacja nie jest jasna, bo nie tyle nie zna on Ojca ani Syna Bożego, ani Ducha Świętego, ile odrzucając Syna Bożego, odrzuca de facto prawdziwego Boga: „Kto nie oddaje czci Sy-nowi, nie oddaje czci Ojcu” (J 5, 23).  Wprawdzie na oczach (sercach) Żydów spoczywa za-słona (2 Kor 3, 14), ale wola odrzucenia Chrystusa skutkuje odcięciem siebie od Boga. Czy w tej sytuacji jest to wiara w prawdziwego Boga?  Prawdziwego Boga odrzucili w Chrystusie.  Wierzą we własne o Nim wyobrażenie?

Jezus stwierdza w Ewangelii Janowej: „Jeżeli nie uwierzycie, że JA JESTEM [który jestem], pomrzecie w grzechach swoich” (J 8, 24. 58).  Jezus objawia się jako Bóg Jahwe. Jest Nim razem z Ojcem i Duchem Świętym poprzez jedną boską naturę.  Jego odrzucenie przez Żydów jest odrzuceniem Boga Jahwe, czyli prawdziwego Boga, co skutkuje konkluzją: „[…] pomrzecie w grzechach swoich”.  Przyjęcie Jezusa jest przyjęciem prawdziwego Boga, bo skutkuje zbawieniem.  Odrzucenie zaś Jezusa jest odrzuceniem prawdziwego Boga, bo skutkuje brakiem przystępu do Niego. Stwierdzenie Jezusa, że Żydom, którzy Go odrzucają, odwoływanie się do Boga, który objawił się w Starym Testamencie, nic nie da („pomrzecie w grzechach swoich”), naprowadza na konkluzję, że odrzucając Jezusa, odwracają się oni od prawdziwego Boga (który objawił się w Starym Testamencie, a ostatecznie w Synu Bożym) i tym samym nie wierzą w Niego. Gdyby ich wiara była skierowana ku prawdziwemu Bogu, miałaby moc zbawczą.  A Jezus stwierdza, że nie ma takiej mocy: „pomrzecie w grzechach swoich”.  Ponadto, gdyby była skierowana ku prawdziwemu Bogu, już dawno doprowadziła-by ich do odkrycia w Jezusie wyczekiwanego Mesjasza.

Konkluzja jest następująca:  skoro dla ludzkości Chrystus jest wszystkim (Bóg daje się cały), odrzucenie Go jest odrzuceniem wszystkiego. Odrzucenie Chrystusa jest odrzuceniem prawdziwego Boga i brakiem wiary w Niego.  W Żydach jest pragnienie wiary w prawdziwego Boga, ale jest ono źle ukierunkowane.  Tłumaczy to ogromne zatroskanie apostoła Pawła o swoich pobratymców, spośród których pragnie „chociaż niektórych doprowadzić do zbawienia” (Rz 11, 14).