Brązowa medalistka z Tokio: Z wiarą można góry przenosić

Myślę, że wszystko, czego doświadczamy, może nas czegoś nauczyć - jeżeli tylko potrafimy wyciągać wnioski – mówi Justyna Iskrzycka. Brązowa medalistka tegorocznych Igrzysk Olimpijskich w Tokio – opowiada m.in. o wpływie sportu na relacje z drugim człowiekiem, życiu religijnym na Igrzyskach oraz Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”.

Hubert Szczypek: Na igrzyskach w Tokio zdobyłaś brązowy medal w kajakarstwie klasycznym 500 m. To historyczne osiągnięcie, bo w tej konkurencji Polki nie zdobyły wcześniej medalu.

Justyna Iskrzycka: Zgadza się. Choć z różnych mistrzostw czwórka kobieca przywoziła medale, to same Igrzyska Olimpijskie kończyły się zazwyczaj czwartym lub dalszym miejscem. Przełamałyśmy tę passę. Myślę, że wpłynęło na to nasze zgranie, to że potrafiłyśmy sobie zaufać i stać się jednością. Dużo zależy od samozaparcia, ale też chęci stworzenia prawdziwego zespołu.

Mówisz, że dużą rolę odegrało zaufanie i to jaki zespół stworzyłyście. Czy uprawianie sportu zmienia także podeście do ludzi?

Na pewno tak, szczególnie widać to w przypadku kajakarstwa. Osada [kajakarze siedzący w jednym kajaku - przypis KAI], która nie jest zgrana i nie ma wobec siebie zaufania - nie popłynie dobrze na zawodach. Uczymy się budowania tych relacji przez cały rok. W grupie jest siedemnaście dziewczyn, do tego trenerzy i fizjoterapeuci - spędzamy ze sobą bardzo dużo czasu, uczymy się jak funkcjonować razem. Trzeba nauczyć się, że grupa jest tym, co ciągnie nas wszystkich do przodu. Jeżeli poziom jednej z nas wzrasta, to silniejsza staje się cała osada - a przez to każda z nas.

Jak wygląda życie religijne podczas Igrzysk Olimpijskich?

To kwestia tego jak ktoś zorganizuje swój własny czas. My umawiałyśmy się z księdzem na Msze św. indywidualnie. Chociaż odbywały się one według harmonogramu - nie mogłyśmy się w niego wpasować. Nie było jednak żadnego problemu, aby ksiądz odprawił Mszę św. specjalnie dla nas - to była tylko kwestia dogadania się.

Wiele trenujesz, bierzesz udział w różnych zawodach. Czy masz czas np. na spotkania z rodziną i znajomymi?

Oczywiście, że tak - to kwestia organizacji czasu. Teraz mamy dużo możliwości kontaktu z innymi osobami - można chociażby zadzwonić i porozmawiać. Kiedyś był to o wiele większy problem. W tych czasach jesteśmy w stanie kontaktować się z rodziną i znajomymi z każdego końca świata - to ogromne ułatwienie. Przy dobrej organizacji znajdzie się czas na wszystko. Moi bliscy rozumieją też jaki tryb życia prowadzę i to, że nie zawsze mogę się z nimi spotkać. Na szczęście są chwile takie jak teraz, po zawodach, gdy te spotkania można nadrobić.

Co dzieje się teraz - po Igrzyskach Olimpijskich? To czas odpoczynku, czy już przygotowań do kolejnych zawodów?

Obecnie jestem na tzw. „roztrenowaniu” - odpoczywam od treningów, ale dzieje się dużo innych rzeczy, jest wiele spotkań – a w tym wszystkim muszę też znaleźć czas na uczelnię. Kiedy nie trenuję biorę się za książki - te dotyczące kierunku studiów (Zarządzanie w sporcie na AWF Katowice). Na indywidualne lektury niestety nie mam czasu. Nawet jeżeli znalazłaby się jakaś chwila - to nie chcę się "rozdrabniać". Jeżeli coś robię, to całkowicie się temu poświęcam. W sezonie skupiam się na treningach, po nim biorę się za naukę. Myślę, że wszystko, czego doświadczamy, może nas czegoś nauczyć - jeżeli tylko potrafimy wyciągać wnioski. Ja nauczyłam się, że jeżeli chcemy coś osiągnąć musimy skupić się swoim celu, on musi być priorytetem. Trzeba też umieć zachować równowagę, nie odkładać na bok bliskich, rodziny i znajomych.

«« | « | 1 | 2 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Pobieranie.. Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Wiara_wesprzyj_750x300_2019.jpg

Reklama

Reklama

Reklama

Archiwum informacji

niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
26 27 28 29 30 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 1 2 3 4 5 6