Świętość – jedyna opcja

„Jako w niebie, tak i na ziemi” – modlimy się z woli Jezusa. W niebie są sami święci. A na ziemi?

Święta Faustyna nie wybijała się z tła. Taka tam skromna zakonnica drugiego chóru. Coś jednak musiało w niej zwracać uwagę otoczenia. Ona sama tak o tym napisze: „Zauważyłam, że od samego wstąpienia mojego do klasztoru czyniono mi jeden zarzut, to jest, że jestem święta; lecz ta nazwa była zawsze z przekąsem. Z początku bolało mnie to bardzo, ale kiedy się wzniosłam wyżej, nie zwracałam uwagi na to. Ale kiedy w pewnej chwili z powodu mojej świętości została dotknięta pewna osoba, wtenczas zabolało mnie bardzo, że z mojego powodu inni mogą mieć jakieś przykrości, i zaczęłam się żalić Panu Jezusowi: czemu tak jest. – I odpowiedział mi Pan: Smucisz się z tego? Przecież jesteś nią; niedługo okażę to sam w tobie i będą wymawiać to samo słowo: »święta«, tylko że już z miłością”.

Kto nie słyszał tego ironicznego słowa „świętoszek”, gdy próbował po prostu żyć Ewangelią. To częsta reakcja, obecna zarówno poza Kościołem, jak i w Kościele. Jeśli ktoś wykazuje symptomy świętości, to nader często jest uznawany za hipokrytę, faryzeusza i tak mu trzeba dopiec, żeby się nauczył pokory. Czytaj: żeby był nijaki jak my. O czym to świadczy? Przede wszystkim o powszechnym przekonaniu, że prawdziwa świętość jest w praktyce niemożliwa.

To łatwe

To jakieś kompletne nieporozumienie. Jak to się ma do Bożego wezwania „świętymi bądźcie, bo Ja jestem święty”? Gdyby osiągnięcie świętości było niemożliwe albo choćby tylko bardzo trudne, czy Bóg wzywałby nas do tego?

Chrześcijanie wczesnych wieków nie mieli z tym problemu. „Do świętych, którzy są w Efezie”, „Do świętych i wiernych w Chrystusie braci w Kolosach” – adresował swoje listy apostoł. „Pozdrawiają was wszyscy święci, zwłaszcza ci z domu Cezara” – pisał w imieniu nawróconych Rzymian.

Słowo klucz: nawrócenie. Nawraca się ten, kto spotyka żywego Chrystusa. To jest doświadczenie, po którym zmieniają się motywacje i odwraca się hierarchia wartości. Człowiek zaczyna dbać o to, czym jeszcze niedawno gardził, a gardzić tym, za czym do tej pory gonił. Sprawy Boże zaczynają go pociągać i dawać szczęście. Modlitwa, post, udział we Mszy św., pomoc potrzebującym – takie rzeczy przestają być dla człowieka problemem, a stają się powodem radości. Ubogi przestaje marudzić na swój status materialny i nawet ze swoich skromnych zasobów dzieli się z innymi. Majętny zaczyna rozumieć, że jego majątek jest kapitałem miłości Boga i bliźniego, a nie miłości własnej.

U nawróconego następuje to, czego nie rozumie ten świat, a co sformułował w zaskakującym zdaniu św. Jan: „Miłość względem Boga polega na spełnianiu Jego przykazań, a przykazania Jego nie są ciężkie”.

Przykazania Jego nie są ciężkie? Jak to! Przecież właśnie przykazania wydają się największym ciężarem wierzących. Żmudne dźwiganie nakazów, sprzeciwianie się pragnieniom, odmawianie sobie przyjemności…

Takie myślenie bazuje na założeniu, że każdy człowiek czuje i przeżywa wszystko tak samo. Ktoś, kto nie ufa Bogu, nie dopuszcza do siebie myśli, że gdy zaufanie zaryzykuje, wtedy wszystko będzie inaczej. Nie rozumie, że Bóg naprawdę przemienia i uwalnia tych, którzy się do Niego zwracają. Dokładnie tak, jak dziecko nie rozumie, dlaczego dorośli nie bawią się zabawkami, skoro to takie przyjemne. Tymczasem dorosłych to już nie bawi. Mają inne, ciekawsze zajęcia. Dawne rzeczy z nich opadły.

Ty tu rządzisz

Dla ludzi wiary przykazania Boga nie tylko nie są ciężkie – one ich niosą, strzegą, wskazują drogę. Spełnianie woli Bożej staje się ich pragnieniem. Walczą ze sobą, rzecz jasna, bo są podatni na grzech, podlegają pokusom – ale kolejne pokonane pokusy zbliżają ich do Boga. Nade wszystko ufają Bogu.

Takie było doświadczenie Ani i Antka. Przed laty splajtowali. Zostali bez grosza w świeżo ukończonym, a dziwnie dużym domu. Co robić? Sprzedać komuś, wynająć?

– Doszliśmy do wniosku, że oddamy ten dom Panu Bogu. Pomyślałam: skoro nam, Boże, pozwoliłeś wybudować taki duży dom, to znaczy, że miałeś względem nas jakieś plany. A my chcemy ten Twój plan zrealizować – opowiada Ania. – Wzięliśmy więc kartkę i napisaliśmy deklarację, że Bóg jest właścicielem tego wszystkiego, a my chcemy tu być tylko zarządcami. Oddaliśmy Mu nasz dom, cały dobytek, obejście i wszystko, co tu się będzie działo. Napisaliśmy, że chcemy wsłuchiwać się w głos Pana Boga, żeby On nami kierował – mówi. Potem oboje podpisali się pod dokumentem, a na znak, kto tu jest właścicielem, zawiesili na eksponowanym miejscu naprzeciw wejścia krzyż.

«« | « | 1 | 2 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Pobieranie.. Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Wiara_wesprzyj_750x300_2019.jpg
Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

    Archiwum informacji

    niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
    1 2 3 4 5 6 7
    8 9 10 11 12 13 14
    15 16 17 18 19 20 21
    22 23 24 25 26 27 28
    29 30 31 1 2 3 4
    5 6 7 8 9 10 11