Wierne w miłości

We łzach ruszyły w drogę ze Lwowa do Ząbkowic Śląskich. Tutaj musiały znaleźć dom dla siebie i dla Jezusa.

Siostra Maria Beatrycza szepcze cichutko o tym, co przeżyła bardzo dawno temu, gdy była młodą mniszką. Szepcze, żeby dać świadectwo prawdzie o przeklętych skutkach wojny, o katordze tygodni w bydlęcych wagonach, o pierwszych dniach na obcej ziemi.

Ostatnia Msza – łzy

Był maj 1946 r., gdy franciszkanki Najświętszego Sakramentu wsiadły do bydlęcych wagonów, żeby rozpocząć podróż do nowej ziemi. Na Zachód. – Początek Wielkiego Postu był trudny dla naszej wspólnoty, nie można już było odwlekać nieuchronnego. Naleganiom abp. Eugeniusza Baziaka nie było końca. Likwidacja klasztoru – jak to brzmi, a jednak zaczęłyśmy się do tego szykować – wspomina staruszka.

Stolarze rozbierali szafy, regały, koła, kraty, sporządzali z desek paki i obijali różne przedmioty: ołtarze, fotele do pontyfikalnej celebry, fisharmonię, maszyny. Nic nie mogło być zabrane bez tego obicia. Po kilku tygodniach ciężkiej pracy leżało na parterowym korytarzu ponad 200 ogromnych pak gotowych do transportu.

– Przez kilka tygodni nie odmawiałyśmy w chórze brewiarza, tylko na adoracji, bo każda para rąk była potrzebna – zaznacza s. Maria Beatrycza. 13 maja wszystko było spakowane. Siostry na słomie położyły się na krótki spoczynek.

– Pan Jezus wieczorem został schowany do tabernakulum, a my razem z księdzem kapelanem odmówiłyśmy z brewiarza modlitwy przed podróżą. Księdzu drżał głos ze wzruszenia, siostry płakały, tylko kilka z nich śpiewało ostatnią pożegnalną pieśń Panu Jezusowi: „Adoremus in aeternum” – dzisiaj też łamie się głos. O 3.00 odprawiona została ostatnia Msza św.

– Nastrój był ogromnie bolesny, czułyśmy się ściśle złączone z męką Jezusa na Kalwarii, nigdy może tak żywo i głęboko nie wniknęłyśmy w ducha ofiary Mszy św. – Ostatnia Komunia św. – spożycie ostatniej Hostii polane łzami przez ks. kapelana, ostatnie błogosławieństwo, ostatnia modlitwa, zgaszenie lampki i – głucha pustka w kościele.

Na bocznicy – gotowe

Całe mienie przewieziono na bocznicę; wkrótce wszystkie siostry były w komplecie, w szczerym polu, naprawdę bezdomne. – Około 14.00 litościwi ludzie przynieśli nam ciepłą zupę, którą z wdzięcznością spożyłyśmy. Przyjaciele i znajomi przychodzili się z nami pożegnać. Pogoda sprzyjała. Nasza staruszka matka Maria Koleta siedziała na swoim krzesełku dla chorych, druga, najmilsza s. Maria Kajetana, licząca 78 lat, na składanym krzesełku.

Wieczór się zbliżał, wagonów nie było. Siostra Maria Bronisława pasła krówkę i przyniosła mleka dla słabych i staruszek. Dopiero ok. 1.00 podstawiono wagony.

– Ludzie rzucili się na nie ze zwykłą w takich wypadkach bezwzględnością. Zamiast wagonu sanitarnego, o który były długie, intensywne starania uwieńczone „pomyślnym” skutkiem, dano nam wagon bydlęcy, w dodatku niesamowicie zanieczyszczony. Matka wikaria, zobaczywszy go, zrezygnowała z „przyjemności” umieszczenia w nim naszych chorych staruszek i przygotowała im miejsca leżące na pakach. Posłużyły do tego materace z łóżek.

Po kilku godzinach paki zostały umieszczone w pięciu wagonach – gotowe do drogi. Ta jednak rozpoczęła się 15 maja wieczorem.

– Około północy stanęliśmy na granicy, krótka rewizja i dalej w drogę. Rano, około 6.00, znaleźliśmy się w Przemyślu z obietnicą dłuższego postoju. Tutaj już Państwowy Urząd Repatriacji rozdawał nam ciepłą zupę i inne produkty spożywcze, z czego wszyscy z wdzięcznością korzystali. Tak było już do końca transportu – znowu milknie, słaba.

Przypomina sobie te wszystkie swoje siostry, które po drodze chorowały. Kilka z nich trzeba było zostawić w Krakowie.

– Wjechawszy na tereny Śląska Opolskiego, następnie Dolnego Śląska, widzieliśmy wszędzie ruiny, spalone miasta i wioski, zerwane mosty, jednym słowem: grozą przejmujące zniszczenie przez wojnę. Około 14.00 stanęliśmy na rynku w Kłodzku. Nikt nas nie oczekiwał – uśmiecha się. Telegram wysłany kilka dni wcześniej z Przemyśla jeszcze nie doszedł.

W mieście były już s. M. Gerarda i s. M. Benedykta, zewnętrzne siostry lwowskie. W klasztorze do dzisiaj zajmowanym przez klaryski przebywały już od kilku dni inne siostry. To była niedziela 19 maja 1946 r., a trzy dni później na dworcu stanęły wagony z dobytkiem sióstr.

«« | « | 1 | 2 | » | »»

TAGI| KOŚCIÓŁ

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Pobieranie.. Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

    Archiwum informacji

    niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
    29 30 1 2 3 4 5
    6 7 8 9 10 11 12
    13 14 15 16 17 18 19
    20 21 22 23 24 25 26
    27 28 29 30 31 1 2
    3 4 5 6 7 8 9