Biali bracia ze wzgórza

Dwóch młodych mnichów szybkim krokiem w ciszy „płynie” długim, białym klasztornym korytarzem. Wyglądają, jakby się stopili z przestrzenią, która ich otacza. W końcu to trapiści.

Zatrzymuję się na chwilę przy umieszczonej w rogu korytarza figurze Maryi z Dzieciątkiem. Mnisi też tu przystają na krótką modlitwę i za moment idą dalej. Każdy w swoją stronę. Takich figur, krzyży i wyobrażeń świętych jest tu o wiele więcej. To jedyne „ozdoby” surowej przestrzeni klasztoru „na wzgórzu”, czyli w Novym Dvorze na terenie Czech. Statuetka Maryi to prezent byłego biskupa Pilzna Františka Radkovskiego. Kiedyś zdobiła położony niedaleko kościół w Krašovie, który popadł w ruinę i trzeba było zamknąć. Teraz modlą się przed nią mnisi w klasztorze Zakonu Cystersów Ściślejszej Obserwancji, czyli trapisów, jak zwykło się ich nazywać – jedynego takiego zgromadzenia dzisiaj w tej części Europy.

Francuskie korzenie

Historia Novego Dvoru zaczyna się we Francji, w Sept-Fons, gdzie na początku lat 90. ub. wieku ojcowie zauważyli ciekawą rzecz. Wśród kandydatów do życia monastycznego zaczęło przybywać Czechów. Przemierzali oni Europę w poszukiwaniu autentycznego monastycznego życia, aby odnaleźć je wśród francuskich trapistów.

Sept-Fons ma ogromną duchową przeszłość. Na początku XX wieku jego opatem był Jean-Baptiste Chautard, autor znanej książki „Dusza apostolstwa”, w której opowiada o życiu kontemplacyjnym jako podstawie każdej ewangelizacji. To klasyka literatury duchowej, która miała ogromny wpływ na kilku papieży. Chautard był kierownikiem duchowym o. Jerome’a, długoletniego mistrza nowicjatu, czyli brata odpowiedzialnego za pracę z nowicjuszami przygotowującymi się do życia zakonnego w Sept-Fons.

Siedzimy w biurze – celi opata Novego Dvoru – brata Samuela. Jest Francuzem. Do klasztoru w Sept-Fons wstąpił w 1983 roku. Właśnie wtedy zaczęło się tam pojawiać coraz więcej Czechów. Kiedy przełożeni zauważyli, że mają tylu kandydatów jednej narodowości, zaczęli rozmyślać o otwarciu nowego klasztoru w ojczyźnie młodych zakonników. W tym samym czasie otrzymali zaproszenie od ordynariusza nowo utworzonej diecezji w Pilźnie, bp. Radkovskiego. Nie było tam żadnego mniszego klasztoru od czasów habsburskiego monarchy Józefa II, który w końcu XVIII stulecia pozamykał większość klasztorów. Biskup Radkovsky chciał przywrócić życie mnisze w swojej diecezji, a pomogli mu w tym trapiści. Znaleźli opuszczoną barokową farmę niedaleko miasteczka Toužam, będącą niegdyś własnością klasztoru norbertanów w Tepli. Budynek otoczony lasem i żyzną ziemią był idealnym miejscem dla trapistów. I tak w 2002 roku na szczycie wzgórza powstał klasztor Novy Dvor. Dziś mieszka tam 25 mnichów. Większość z nich to Czesi, jest też kilku Francuzów i Belgów, dwóch Słowaków, Węgier i Chorwat.

W rytmie modlitwy brewiarzowej

Rytm dnia klasztoru reguluje modlitwa brewiarzowa. Każdy dzień zaczyna się adoracją o godz. 3 w nocy. Kończy kompletą o 19.30. Przed modlitwą mnisi zbierają się w pomieszczeniu, gdzie wkładają swoje habity. Ci, którzy złożyli śluby wieczyste, wkładają kukullę – białą tunikę z rękawami do ziemi. Nowicjusze i zakonnicy po ślubach czasowych wkładają białe kapy, które nie całkiem okrywają ich ciało. Symbolika jest prosta. Tylko ci, którzy złożyli śluby wieczyste, osiągają pełnię czystości, co symbolizuje długa biała szata. Pozostali są jeszcze w drodze.

Na tę modlitwę schodzą się najczęściej pojedynczo. Składa się ona z hymnów, psalmów i antyfon, które od wieków śpiewa się jednym głosem. Zaraz po modlitwie porannej, o godz. 6.30, sprawują Eucharystię. Do kościoła mnisi wchodzą w procesji z kapturami na głowach. Zdejmują je, kłaniając się przed Najświętszym Sakramentem. W podobny sposób opuszczają kościół po modlitwie południowej, kiedy dźwięk dzwonu zaprasza na obiad.

Czas między modlitwami wspólnotowymi wypełnia mnichom modlitwa osobista, czytanie Biblii, spotkania wspólnoty, podczas których rozmawia się o aktualnych problemach, i praca. – Życie mnisze to jeden z wielu sposobów, w których Bóg wzywa człowieka do poświęcenia. Mnisi nie są ani lepsi, ani bardziej święci od innych ludzi. Nasze życie w całości poświęcamy modlitwie i prostemu życiu. W centrum jest Eucharystia, a pozostałe elementy, życie wspólnotowe i praca, mają jedynie na celu podkreślenie tego, co ma być w centrum – wyjaśnia opat Samuel.

«« | « | 1 | 2 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

    Pobieranie...

    Archiwum informacji

    niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
    27 28 29 30 31 1 2
    3 4 5 6 7 8 9
    10 11 12 13 14 15 16
    17 18 19 20 21 22 23
    24 25 26 27 28 29 30
    1 2 3 4 5 6 7