Dzieci Boga za kratami

Mówią, że bardzo to lubią. I choć z początku musieli zmierzyć się z uczuciem niepewności, czasem nawet lęku, dziś zamykające się za ich plecami więzienne wrota nie robią na nich większego wrażenia.

Zwłaszcza gdy po spotkaniu z więźniami słyszą słowa: „Dziękuję. Dobrze, że do nas przychodzicie”. 8-osobowa grupa z Łowicza i ze Skierniewic od 4 lat prowadzi akcje ewangelizacyjne w łowickim Zakładzie Karnym i – jak na razie – nie ma zamiaru przerywać swojej posługi.

Więzienie to już norma

Wszystko zaczęło się, gdy ks. Grzegorz Cieślak, ówczesny kapelan więzienny, zapytał grupę Odnowy w Duchu Świętym „Kana”, czy nie zechciałaby pomagać mu w ewangelizacji więźniów. Nie namyślali się długo. – Naszym zadaniem jest podejmować dzieła, które Bóg stawia na naszej drodze. Uznaliśmy wtedy, że jesteśmy w stanie podjąć się tego zdania, a jeśli będzie to dzieło Boże, przetrwa – wspomina Małgorzata Łapa.

Wyłonili spośród siebie 7 chętnych. Po jakimś czasie dołączyła do nich pani Danusia ze Skierniewic. – W moim przypadku była to dość zabawna historia, bo od wielu lat modliłam się za osadzonych w więzieniach i tych, których życie mocno się skomplikowało – opowiada Danuta Cinkusz. – Chciałam też w jakiś sposób wejść w to środowisko i mówić o miłości Boga, ale ponieważ przez długi czas nie pojawiała się taka możliwość, odpuściłam sobie. Aż pewnego razu na jakimś spotkaniu wspólnot w Sochaczewie dowiedziałam się, że „Kana” ewangelizuje w więzieniu. Nie miałam wątpliwości, że to odpowiedź na moje pragnienia. W zasadzie od razu dołączyłam do grupy.

Dziś ewangelizatorzy wspominają, że pierwsze wejście w mury więzienia zrobiło na nich wrażenie. – Sam fakt, że musieliśmy wszystko oddać strażnikom, nasze rzeczy zostały prześwietlone, my dokładnie zrewidowani, sprawił, że czuliśmy się nieswojo – tłumaczy Bożena Wojciechowska. Janusz Kukieła, jedyny mężczyzna w grupie ewangelizatorów, dodaje, że dźwięk zatrzaskiwanych za plecami krat również nie był na początku niczym przyjemnym. Teraz śmieją się, że w więzieniu czują się zupełnie normalnie, prawie jak w domu. – Jesteśmy w Zakładzie Karnym dwa razy w miesiącu od 4 lat, więc strażnicy dobrze nas znają, są niezwykle sympatyczni. Także sami więźniowie witają nas z radością i otwartością, a to daje poczucie, że nasza obecność tam jest potrzebna i mile widziana – mówi Agnieszka Grzegory.

Grunt to nie oceniać

W pierwszym roku grupa ewangelizacyjna uczyła osadzonych pieśni kościelnych, po czym odbywała się Eucharystia. Następnie przeprowadzili w więzieniu Rekolekcje Ewangelizacyjne Odnowy. W trzecim roku skazani przeżyli Rekolekcje Eucharystyczne. Obecnym kapelanem jest ks. Bogdan Skóra, który zaproponował, by na każdym spotkaniu rozważać jedną z przypowieści biblijnych. Dzięki temu ani głoszący, ani słuchający nie skarżą się na nudę i monotonię.

Sam kapelan szczerze docenia zaangażowanie ewangelizatorów. – Ci ludzie są niezwykle potrzebni w więzieniu – mówi ks. Bogdan. – Ich słuchaczami są często ci, którzy przez wiele lat trwali w separacji lub wręcz w rozwodzie z Kościołem i księżmi. I nagle widzą, że o wierze, Bogu i sprawach duchowych mówi nie tylko ksiądz, ale i zwykli, świeccy ludzie – żony, mamy czy ojciec rodziny. To trochę złamanie stereotypu. Jestem przekonany, że świadectwo świeckiego dużo mocniej dociera do osadzonych niż słowa księdza. Jeden z więźniów przyznał, że „jak facet powie coś facetowi, to aż w pięty pójdzie”. Poza tym mają szansę przekonać się, że o sferę duchową warto dbać niezależnie od powołania. Niech dowodem na to, że obecność ewangelizatorów nie jest więźniom obojętna, będzie fakt, że na spotkania przychodzi dobrowolnie 15–20 osób. Nikt ich do tego nie zmusza, nie trzeba ich też szczególnie zachęcać. Ta formacja przekłada się też na liczbę spowiedzi i przygotowania do sakramentu bierzmowania. Oczywiście, nikt z nas nie spodziewa się, że w ciągu 2 godzin słuchacze całkowicie zmienią swoje serca i patrzenie na rzeczywistość, ale niech choćby do jednej osoby trafi słowo Boże, to już będzie sukces – mówi kapelan.

Duszpasterz podkreśla, że spotkania w więzieniu mają wpływ nie tylko na odbiorców, ale i na mówców, którzy muszą zmierzyć się z zupełnie nową rzeczywistością i sami ze sobą. Tezę tę potwierdzają ewangelizatorzy. – Wydaje się, że najważniejsze jest to, by nie patrzeć na więźniów z góry, jak na kogoś z wyrokiem, gorszego – mówi pani Małgorzata. – W naszej grupie są osoby po wieloletniej formacji, których dojrzałość duchowa pozwala spojrzeć na naszych słuchaczy jak na dzieci Boże, dokładnie takie same, jakimi jesteśmy my. Patrzymy na nich przez pryzmat naszych grzechów i tego, że Bóg nam je wybaczył. Dlaczego więc nie miałby przebaczyć im? Bożena Wojciechowska dodaje, że od kiedy zaczęła posługiwać w więzieniu, nie tylko modli się za osadzonych, ale też traktuje ich jak braci. – Jestem przekonana, że ci ludzie popełnili przestępstwo dlatego, że w ich życiu zadziało się coś, co ich do tego skłoniło. Najprawdopodobniej każdy z nich ma bardzo trudną i skomplikowaną historię życia i nie nam oceniać ich postępowanie, bo wszyscy jesteśmy dziećmi Boga. Dlatego chodzę do więzienia bez pytań, bez komentarzy i dziwienia się.

«« | « | 1 | 2 | » | »»

TAGI| KOŚCIÓŁ

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Pobieranie.. Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Wiara_wesprzyj_750x300_2019.jpg

Reklama

Reklama

Reklama

Archiwum informacji

niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 1 2
3 4 5 6 7 8 9