Do zobaczenia w niebie

„Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie. W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem. Znacie drogę, dokąd Ja idę”.

Odezwał się do Niego Tomasz: „Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?”. Odpowiedział mu Jezus: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. Gdybyście Mnie poznali, znalibyście i mojego Ojca. Ale teraz już Go znacie i zobaczyliście”.

Rzekł do Niego Filip: „Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy”. Odpowiedział mu Jezus: „Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie poznałeś? Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca. Dlaczego więc mówisz: »Pokaż nam Ojca?«. Czy nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie? Słów tych, które wam mówię, nie wypowiadam od siebie. Ojciec, który trwa we Mnie, On sam dokonuje tych dzieł. Wierzcie Mi, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie. Jeżeli zaś nie, wierzcie przynajmniej ze względu na same dzieła.

Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, owszem i większe od tych uczyni, bo Ja idę do Ojca”.

4. Warto zauważyć

Może to nieco zaskakujące, ale w kontekście pierwszego i drugiego czytania najważniejszą myślą Ewangelii tej niedzieli wydaje się jej ostatnie zdanie: „Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, owszem i większe od tych uczyni, bo Ja idę do Ojca”. Brzmi to zaskakująco. No bo jak: jeśli nawet zapomnieć o cudach Jezusa, to nie ma większego dzieła niż zbawienie człowieka. Jak więc? Trzeba na to spojrzeć z innej perspektywy. Z perspektywy zasięgu oddziaływania Ewangelii jest to jednak zdanie prawdziwe. Uczniowie Jezusa byli „małą trzódką” w niewiele znaczącej dla ówczesnego świata prowincji. Apostołowie dali tej trzódce mocne podwaliny wzrostu. Częściowo za ich życia, ale zwłaszcza już po ich śmierci, wieść o Chrystusie, dzięki mozolnie przez nich budowanej wspólnocie Kościoła, dotarła do wielu różnych zakątków świata. I na trwałe wpisała się w jego obraz. Nie tylko na prowincjach, ale też w centrach wielkich imperiów.

Czytając Ewangelię tej niedzieli nie sposób jednak nie zatrzymać się nad innymi zawartymi w niej tematami. Nieco oczywiście spłycając (bo pisząc o Ewangelii Jana ciągle się spłyca) można to ująć tak.

• Celem życia chrześcijanina jest dom Ojca. Jezus już teraz idzie tam, gdzie w swoim czasie przyjdą Jego uczniowie. Idzie "przygotować miejsce" - mówi. Rozumieć to trzeba nie tyle jako.... Hm. Wiadomo, że nie chodzi o wybudowanie nowych domów dla uczniów czy przeprowadzenie jakichś remontów. Otwarcie bram nieba?... Hm. Trzeba chyba raczej widzieć w tym zapewnieniu chęć uświadomienia uczniom, że niebo na nich czeka, że miejsce w niebie na nich czeka. Że nie będą tam obcymi, intruzami...
   
• Jezus przedstawia siebie jako jedyną drogę (prawdę i życie) prowadzące do Ojca. Jeśli Jego uczniowie chcą kiedyś spotkać się z Nim i ze sobą w domu Ojca, muszę wybrać tę właśnie jedyną Drogę. Jedyną prawdziwą drogę prowadzącą do życia. Drogą prawdy i życia. Prawdę, która wiedzie do życia. Życie, które jest kroczenie drogą Prawdy.... Ot, święty Jan.
   
• Jezus jest jedno z Ojcem, Jezus jest Bogiem. Kto idzie za Nim, kto idzie tą drogą, która jest On sam, już spotkał Boga. Przyczynek do rozmyślań na ile Boga znają ci, którzy odrzucają Chrystusa (np. judaizm, islam)

Trzeba przyznać, że w świetle powyższego stwierdzenie Jezusa o większych czynach, których mają dokonać Jego uczniowie już nieco mniej zaskakuje. Skoro idą z Nim (droga, którą jest On sam), skoro w Nim widzą już samego Boga, to w to ich dzieło jest przecież jakoś zaangażowany sam Bóg. Nie są sami. O czym zresztą powie jeszcze Jezus w dalszej części swojej pożegnalnej mowy...