Z 300-letniej historii

Warszawska Pielgrzymka Piesza prawdopodobnie nie jest najstarszą pielgrzymką w Polsce. Jednak tylko WPP szła nieprzerwanie przez 300 lat. Przez ten czas stała się pielgrzymką matką dla dziesiątek innych.

Historia Warszawskiej Pielgrzymki Pieszej sięga początków XVIII wieku. Członkowie istniejącego przy kościele Świętego Ducha (obecnie ul. Długa na Nowym Mieście) Bractwa Pana Jezusa Pięciorańskiego złożyli ślubowanie, że w imieniu mieszkańców Warszawy odbędą pielgrzymkę pieszą na Jasną Górę, jeśli ustanie szalejąca zaraza. Zaraza zabijała mieszkańców przez kilka lat: chowano codziennie setki zmarłych. Miasto straciło około 30 tys. mieszkańców. Zaraza ustała i prawdopodobnie w czerwcu 1711 r. w pierwszą pieszą pielgrzymkę, ze srebrną tablicą wotywną, z Warszawy wyszło 20 mężczyzn pod kierunkiem kuratora Bractwa, Antoniego Gromadzkiego.

• Pielgrzymowanie pod zaborami było ryzykowne, pątników spotykały szykany ze strony wojsk zaborczych. Najtragiczniejszym wydarzeniem z tego okresu jest wymordowanie w 1792 roku całej pielgrzymki wraz z księdzem przewodnikiem przez pruskie wojska. Do dziś, każdego roku, ósmego dnia pielgrzymki pątnicy zatrzymują się na modlitwę przy tzw. Grobach Pątniczych. Zbiorowa mogiła znajduje się na trasie do Częstochowy w odległości 10 km od Świętej Anny pod Przyrowem w kierunku Mstowa.

• Ani druga wojna światowa, ani powstanie warszawskie nie przerwał tradycji pielgrzymowania. Jedna z pątniczek, idąca na Jasną Górę w 1944 r., napisała potem: „Szłam tą samą trasą i od ludzi po drodze dowiadywałam się, że pielgrzymka idzie do Częstochowy, lecz w małych grupkach, po kilka osób”.
Stanisław Żaboklicki, który przejął kierownictwo pielgrzymki w 1940 r., wspomina, że podczas okupacji zawsze wychodzono z kościoła paulińskiego Świętego Ducha i każdorazowo grupa liczyła około 60–80 osób.

• Po wojnie pierwszą pielgrzymkę prowadził orionista ks. Stefan Batory (jeniec obozu koncentracyjnego). Pielgrzymka ruszyła nie z kościoła paulińskiego, bo ten był doszczętnie zniszczony, lecz od św. Jakuba. Na Jasnej Górze pątnicy złożyli wieniec cierniowy z napisem na szarfie: „Naszej Jasnogórskiej Pani – zawsze wierna Warszawa”. W 1946 r. przewodnictwo objęli księża misjonarze z kościoła Świętego Krzyża w Warszawie. W 1950 roku pielgrzymkę przejęli paulini, którzy powrócili do swego odbudowanego kościoła.

• W 1957 r. kard. Stefan Wyszyński pojechał do Rzymu po kapelusz kardynalski, przywożąc ze sobą w drodze powrotnej siedem tub elektronicznych dla celów pielgrzymkowych, z krótkim mikrofonem przytwierdzonym na stałe.

• W 1963 r. władze nie wydały zgody na pielgrzymkę, motywując swoją decyzję epidemią ospy na niektórych obszarach Polski. Mimo to do Częstochowy wyruszyła pielgrzymka nielegalna, którą na Jasnej Górze przywitał Prymas Tysiąclecia.

• Początek lat 80. to czas, gdy na Jasną Górę wchodziło ponad 50 tys. pątników. Mimo stanu wojennego! Na znak protestu na ulice Częstochowy pielgrzymi weszli w całkowitym milczeniu. Byli inwigilowani przez SB, za udział w pielgrzymce groziła dorosłym np. utrata pracy, a młodzieży i studentom – kłopoty w szkole i na uczelni. Na trasie spotykały pielgrzymów „niespodzianki” w postaci zanieczyszczonych studni, SB najmowała też pseudopielgrzymów, których zadaniem było m.in. wszczynanie awantur i libacji alkoholowych. Jednym z pielgrzymich prześladowców był Grzegorz Piotrowski, morderca bł. Jerzego Popiełuszki.

«« | « | 1 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Pobieranie.. Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Wiara_wesprzyj_750x300_2019.jpg

Archiwum informacji

niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
27 28 29 30 31 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 1 2 3 4 5 6