Czy wolno karać śmiercią?

Jaka może być sprawiedliwa kara dla wielokrotnego okrutnego mordercy? Masakra w Norwegii sprawiła, że odżyły pytania o karę śmierci.

Wiadomość, że sprawcy wielokrotnego okrutnego mordu grozi kara 21 lat więzienia (podobno bardzo komfortowego), wywołuje oburzenie. Norweskie prawo przewiduje taki właśnie najwyższy wymiar kary. Wprawdzie, jak wyjaśniała prasa, po odsiedzeniu tego wyroku można go przedłużać wielokrotnie o kolejne pięć lat, jeśli przestępca jest nadal niebezpieczny dla społeczeństwa. Ale takie „sztukowane” dożywocie wydaje się dziwnym prawnym tworem. Na jakiej podstawie dokona się rozpoznanie, czy zabójca już nikomu nie zagraża? Czy zostanie przeprowadzony kolejny proces? Kto to może wiedzieć, czy na wolności morderca nie zaatakuje po raz kolejny?

Czy kara śmierci jest sprawiedliwa?

Dość powszechne jest odczucie, że kara 21 lat więzienia za wielokrotne zabójstwo z zimną krwią jest zwyczajnie niesprawiedliwa. Zdrowy rozsądek podpowiada, że kara powinna być adekwatna do winy. Im większe przestępstwo, tym większa kara. W dość powszechnym odczuciu jedyną sprawiedliwą karą za morderstwo, zwłaszcza wielokrotne i dokonane z premedytacją, jest kara śmierci. W którejś z radiowych dyskusji jeden z publicystów wyraził głośno taką opinię, na co oponent zripostował: „Kara śmierci jest barbarzyństwem i zemstą”. Pogląd to co najmniej kontrowersyjny. Nie można zrównać kary śmierci z morderstwem. Morderstwo jest czynem z winy agresora. Egzekucja jest skutkiem prawnym jego winy.

Jeżeli zgodzimy się, że kara śmierci jest zbyt surowa nawet dla masowych zabójców w stylu Breivika, to jaka powinna być sprawiedliwa kara? Czy chodzi tylko o utylitarny wymiar kary (ochronę społeczeństwa przed zbrodniarzem lub próbę jego resocjalizacji), czy też istnieje coś bardziej podstawowego – po prostu sprawiedliwość?

Przeciwnicy kary śmierci (abolicjoniści) odwołują się głównie do godności osoby i ludzkich praw, których w ich opinii nie traci przestępca. Zwolennicy (retencjoniści) wskazują na obowiązek państwa ochrony społeczeństwa przed agresją przestępców. Obie strony wysuwają rzecz jasna o wiele więcej argumentów za i przeciw, których nie sposób tu wyliczyć.

 

Po zakończeniu II wojny światowej abolicjonizm zdominował państwa zachodnie. Kara śmierci nie obowiązuje dziś już prawie w żadnym kraju Europy. Wyjątkiem jest Białoruś, gdzie jest ona orzekana i wykonywana. Rosja ma moratorium na wykonywanie wyroków, na Łotwie śmierć nadal grozi za zdradę i przestępstwa wojenne. W samej Norwegii karę śmierci w czasie pokoju zniesiono w 1905 roku, a w 1979 roku zniesiono także tę karę w czasie wojny. Wśród państw demokratycznych i przestrzegających praw człowieka karę śmierci utrzymują Japonia, Indie, Korea Południowa i częściowo Stany Zjednoczone (obowiązuje ona w większości stanów).

«« | « | 1 | 2 | 3 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Pobieranie.. Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Wiara_wesprzyj_750x300_2019.jpg
  • Piotr38
    08.09.2011 13:52
    Kara śmierci nic tu nie da.Jeśli ludzie nadal będą się Mścic.Jedni za drugich to nigdy nie będzie pokoju na ziemi.Powinno byc tak.Osoba która zabiła kogokolwiek powinna byc pozbawiona jakichkolwiek praw !!! Nie powinna nigdy wyjśc na wolnośc!!! Powinna zostac osadzona w karnej izolatce do końca swojego życia.I nie powinna miec jakiegokolwiek luksusu !!! tylko woda i chleb.To każdego nauczy rozumu i szacunku do drugiego człowieka. To jest większa kara iż kara śmierci !!! Podpisał Piotr Bartosz
  • Tomson
    08.09.2011 16:29
    Uprawniona obrona

    2263 Uprawniona obrona osób i społeczności nie jest wyjątkiem od zakazu zabijania niewinnego człowieka, czyli dobrowolnego zabójstwa.
    "Z samoobrony... może wyniknąć dwojaki skutek: zachowanie własnego życia oraz zabójstwo napastnika... Pierwszy zamierzony, a drugi nie zamierzony36.

    2264 Miłość samego siebie pozostaje podstawową zasadą moralności. Jest zatem uprawnione domaganie się przestrzegania własnego prawa do życia. Kto broni swojego życia, nie jest winny zabójstwa, nawet jeśli jest zmuszony zadać swemu napastnikowi śmiertelny cios:

    Jeśli ktoś w obronie własnego życia używa większej siły, niż potrzeba, będzie to niegodziwe. Dozwolona jest natomiast samoobrona, w której ktoś w sposób umiarkowany odpiera przemoc... Nie jest natomiast konieczne do zbawienia, by ktoś celem uniknięcia śmierci napastnika zaniechał czynności potrzebnej do należnej samoobrony, gdyż człowiek powinien bardziej troszczyć się o własne życie niż o życie cudze37.

    2265 Uprawniona obrona może być nie tylko prawem, ale poważnym obowiązkiem tego, kto jest odpowiedzialny za życie drugiej osoby, za wspólne dobro rodziny lub państwa. Obrona dobra wspólnego wymaga, aby niesprawiedliwy napastnik zpstał pozbawiony możliwości wyrządzania szkody. Z tej racji prawowita władza ma obowiązek uciec się nawet do broni, aby odeprzeć napadających na wspólnotę cywilną powierzoną jej odpowiedzialności.

    2266 Ochrona wspólnego dobra społeczeństwa domaga się unieszkodliwienia napastnika. Z tej racji tradycyjne nauczanie Kościoła uznało za uzasadnione prawo i obowiązek prawowitej władzy publicznej do wymierzania kar odpowiednich do ciężaru przestępstwa, nie wykluczając kary śmierci w przypadkach najwyższej wagi. Z analogicznych racji sprawujący władzę mają prawo użycia broni w celu odparcia napastników zagrażających państwu, za które ponoszą odpowiedzialność. Wysiłek państwa, aby nie dopuścić do rozprzestrzeniania się zachowań, które łamią prawa człowieka i podstawowe zasady obywatelskiego życia wspólnego, odpowiada wymaganiu ochrony dobra wspólnego. Prawowita władza publiczna ma prawo i obowiązek wymierzania kar proporcjonalnych do wagi przestępstwa.
    Pierwszym celem kary jest naprawienie nieporządku wywołanego przez wykroczenie. Gdy kara jest dobrowolnie przyjęta przez winowajcę, ma wartość zadośćuczynienia. Ponadto, kara ma na celu ochronę Poza ochroną porządku publicznego i bezpieczeństwa osób.
    Wreszcie, kara ma wartość leczniczą; powinna w miarę możliwości - przyczynić się do poprawy winowajcy38.

    2267 Kiedy tożsamość i odpowiedzialność winowajcy są w pełni udowodnione, tradycyjne nauczanie Kościoła nie wyklucza zastosowania kary śmierci, jeśli jest ona jedynym dostępnym sposobem skutecznej ochrony ludzkiego życia przed niesprawiedliwym napastnikiem.
    Jeśli Jeżeli jednak środki bezkrwawe wystarczają do obrony życia ludzkiego wystarczą do obrony i zachowania bezpieczeństwa osób przed napastnikiem i do ochrony porządku publicznego oraz bezpieczeństwa osób, władza powinna stosować te środki, gdyż ograniczyć się do tych środków, ponieważ są bardziej zgodne z konkretnymi uwarunkowaniami dobra wspólnego i bardziej odpowiadają godności osoby ludzkiej.
    Istotnie dzisiaj, biorąc pod uwagę możliwości, jakimi dysponuje państwo, aby skutecznie ukarać zbrodnię i unieszkodliwić tego, kto ją popełnił, nie odbierając mu ostatecznie możliwości skruchy, przypadki absolutnej konieczności usunięcia winowajcy "są bardzo rzadkie, a być może już nie zdarzają się wcale".

    (...)
  • BB
    08.09.2011 16:55
    Solidarny ma rację.
  • JAQ
    19.12.2015 20:42
    "Wśród państw demokratycznych i przestrzegających praw człowieka karę śmierci utrzymują Japonia, Indie" (cytat z artykułu). Ustrój Indii jest tak demokratyczny że kiedyś premier Indira Gandi rozwiązała parlament i wprowadziła stan wyjątkowy bo nie spodobał się jej wynik wyborów (co z tego że było i minęło, ustrój Indii od tamtego czasu się nie zmienił). W Indiach w szeregu prowincji zabroniona jest apostazja od hinduizmu, petycja protestacyjna http://www.citizengo.org/en/pr/30948-please-help-religious-liberty-india-under-threat-right-now
Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

    Archiwum informacji

    niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
    27 28 29 30 31 1 2
    3 4 5 6 7 8 9
    10 11 12 13 14 15 16
    17 18 19 20 21 22 23
    24 25 26 27 28 29 30
    1 2 3 4 5 6 7