Zakopuję się w grube tomy „Gościa” sprzed czterech dekad. Wertuję numery szaroburego, siermiężnego, orwellowskiego roku 1984. Żadnych grafik, potężne szpalty drobno zadrukowanego tekstu. I podskórne poczucie bezsilności, że nie można pisać o tym, o czym chce się pisać. Na przykład o setkach tysięcy Polaków szturmujących żoliborską parafię po wstrząsającej śmierci ks. Jerzego.