Żałoba nie zawsze trwa rok. Czasem dwa lata, czasem pięć lat, czasem całe życie. A tęsknota nigdy się nie kończy.
Lekarze robili, co mogli, ale pan Benedykt niknął w oczach. W końcu poproszono żonę i córkę do gabinetu lekarskiego. "Muszą panie zgłosić się do hospicjum. Same nie dacie rady opiekować się nim...". - Usłyszeć takie zdanie nie jest łatwo - mówią ludzie z hospicjum. - To zawsze jest szok dla chorego i dla jego bliskich. Im wcześniej jednak podejmiemy decyzję o wyborze hospicjum, tym szybciej mamy szansę uzyskać kompleksową pomoc i odzyskać względną równowagę, potrzebną do dalszej walki o komfort chorego.
Mam zgodzić się na śmierć?!
Takie słowa brzmią jak wyrok śmierci. - Mam przyjaciółkę, która wcześniej straciła rodziców, ale w czasie ich choroby rodzina była pod opieką hospicjum. To było wiele lat przed chorobą mojej mamy - opowiada Joanna. - I ona wtedy opisywała mi, jak wiele zawdzięcza ludziom pracującym w tej instytucji, lekarzom, pielęgniarkom, wolontariuszom. Powiedziała mi: "Wiesz, to są anioły. Byli przy mnie, gdy najbardziej tego potrzebowałam". I ja o tym pamiętałam. Ale kiedy moja mama sama powiedziała, że już czas na hospicjum, zbuntowałam się. Że jeszcze za wcześnie, że przecież wszystko może się zmienić, być może zdarzy się cud...
Do tej decyzji trzeba dojrzeć, wewnętrznie zgodzić się na taki ruch. No, bo jak to?! Spasować? Czekać na śmierć najbliższej osoby? Ludzie w hospicjum znają ten bunt. Jest normalną reakcją na wiadomość, że trzeba nastawić się na pożegnanie z ukochaną osobą. Złość, gniew, wyparcie. Czasem ten żal jest tak silny, że trzeba znaleźć kogoś, na kim wyładuje się swój ból, kogo oskarży się o zadawanie go. I nieraz pada na pielęgniarkę hospicyjną, lekarkę, wolontariuszkę. A pracownicy hospicjum biorą na siebie te "wyładowania". Bo rozumieją, że gdzieś trzeba dać im ujście. Za wszelką cenę trzeba chronić przed nimi chorego. - Często idąc do mamy, płakałam - opowiada Ewa. - Ale kiedy dochodziłam do drzwi, brałam głęboki wdech, puder na zaryczany nos, uśmiech do lustra i dopiero wchodziłam do pokoju. Mama widziała mnie pogodną i taką powinna widzieć.
Kiedy zbliża się koniec
W hospicjum pracują psycholodzy, na miejscu jest kapelan. - Dla mamy było to niezwykle ważne, że otrzymywała sakramenty, choć w pewnym momencie przestała mówić, więc nie mogła się spowiadać - wspomina Joanna. - Był taki moment, kiedy zmęczenie całą sytuacją nie pozwalało mi już normalnie funkcjonować, prowadzić swojego domu, opiekować się nie tylko mamą, ale i własnymi dziećmi. Wtedy panie z hospicjum zaproponowały, że tak wszystko zorganizują, żebym mogła wyjechać z synami na kilkunastodniowy obóz wakacyjny. Codziennie przychodziły do rodziców, zajmowały się mamą, domem, wspierały ojca. Mogłam złapać oddech. Miałam siły na dalsze tygodnie...
A kiedy przychodzi czas na ostatni moment, zwykle lekarze, pielęgniarki hospicyjne są w pobliżu. - Nie wiem, skąd ona to wiedziała, ale na kilka dni wcześniej lekarka delikatnie zwróciła mi uwagę, że zbliża się koniec - mówi Ewa. - Nie myliła się... - Pani doktor zauważyła, że stan męża się pogarsza - dopowiada swoją historię pani Maria. - Dzięki temu byłyśmy bardziej czujne i byłyśmy bliżej niego...
Zostały dokładnie poinstruowane, co robić w momencie odchodzenia, gdzie udać się po śmierci, jakie formalności załatwić. - To było bardzo trudne, ale dzięki temu nie błądziłam we mgle - przyznaje Ewa.
- Kiedy mama zmarła, natychmiast przyjechała do nas doktor z hospicjum - opowiada Joanna. - Zadbała, żebyśmy z tatą nie pogrążyli się w czarnej rozpaczy, kazała nam coś zjeść, odpocząć. Przyjechał ks. Jan, kapelan hospicjum. Modlił się z nami, potem celebrował Mszę pogrzebową.
Osierocone rodziny często potrzebują czasu, by wrócić z powrotem do hospicjum. Wszystko kojarzy im się tam z najboleśniejszym okresem życia. - Dopiero po kilku miesiącach zadzwoniłam do hospicjum - przyznaje Ewa. - A w słuchawce usłyszałam: "Zastanawiałam się, kiedy zadzwonisz. Wiedziałam, że wrócisz".
aktualna ocena | |
głosujących | |
Ocena |
bardzo słabe |
słabe |
średnie |
dobre |
super |
Na przekór sceptykom głoszącym koniec pieszego pielgrzymowania.
Dotarła na Jasną Górę po raz 313-ty, a w niej 4,1 tysiąca pątników
Od początku wojny Caritas Spes stara się zapewnić najmłodszym potrzebne wsparcie.