Nadzwyczajny dar wymowy zjednał mu tytuł „doktora miodopłynnego”

Opiekuje się ludźmi podczas klęsk żywiołowych, sztormów oraz w godzinie śmierci. 

Urodził się w rycerskim rodzie burgundzkim pod Dijon (czyt. diżą) we Francji w 1090 r. Mając 22 lata wstąpił do surowego opactwa cystersów w Citeaux (czyt. sito), pociągając za sobą trzydziestu znajomych z młodości. Trzy lata później założył opactwo w Clairvaux (czyt. klerwo) i do ostatnich dni swojego życia był jego przełożonym. 

Mówi o. Stanisław Tasiemski, dominikanin. 


 

Nadzwyczajny dar wymowy zjednał mu tytuł „doktora miodopłynnego”. Zostawił wiele tekstów teologicznych, homilii, a także modlitwy ku czci Matki Bożej. 

W nowym "Gościu":


Umarł w Clairvaux 20 sierpnia 1153 r. Kanonizował go Aleksander III w 1174 r. Doktorem Kościoła ogłosił Bernarda papież Pius VIII w 1830 roku. 

Jest patronem zakonu cystersów, Burgundii, Genui, Gibraltaru, Pelplina oraz pszczelarzy. Opiekuje się ludźmi podczas klęsk żywiołowych, sztormów oraz w godzinie śmierci. 

Czytaj też: Ile uścisków dłoni dzieli mnie od Trumpa, a ile od św. Bernarda?


W ikonografii Święty przedstawiany jest w stroju cysterskim. Jego atrybutami są np.: księga, krzyż opacki, krucyfiks, Matka Boża z Dzieciątkiem, pióro pisarskie, różaniec, trzy infuły u stóp, rój pszczeli oraz ul.

«« | « | 1 | » | »»
Wiara_wesprzyj_750x300_2019.jpg

Archiwum informacji

niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
27 28 29 30 31 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 1 2 3 4 5 6