Na misje do Polski

Jedną z nich jest Lembata, szeroka na 30 i długa na 80 kilometrów. Wioski i miasteczka, zagubione w porastającej wyspę gęstej dżungli, tworzą jeden powiat i siedem gmin. Z wielkich wulkanów Lembaty dzień w dzień leniwie płyną w niebo smużki dymu. Góry mają ponad 1500 metrów wysokości. Właśnie w górach pośrodku tej wyspy przyszedł na świat Gregorius, przyszły misjonarz w Rybniku. Tak się złożyło, że z południowej części tej samej, nie tak dużej przecież wyspy pochodzą jeszcze dwaj Indonezyjczycy pracujący w Polsce: ojciec Franciscus Laka, wiceprefekt seminarium księży werbistów w Pieniężnie, oraz studiujący tam kleryk Vinsensius Taji.

– Jak się poznaliśmy, to się cieszyliśmy: „Ty jesteś z mojej wyspy?”, „Ja też!”. Ale jak oni dwaj zaczynają gadać między sobą, to już nie rozumiem. Łatwiej nam się dogadać po polsku niż w naszych językach – mówi ojciec Gregorius. Oficjalnym językiem w tym wyspiarskim kraju jest indonezyjski, którego dziś wszystkie dzieci uczą się w szkołach. Jednak prawie każda wyspa ma też swój własny język, a często na jednej wyspie języków jest kilka. Naukowcy naliczyli w Indonezji 583 języki i dialekty. Ludzie, którzy się nimi posługują, pochodzą od wielu różnych ludów. – To są zupełnie osobne języki, nie tylko gwary – mówi ojciec Gregorius.

Płoną kościoły
W Indonezji mieszka 240 mln ludzi, to czwarty pod względem ludności kraj świata. Aż 86 proc. mieszkańców to muzułmanie. Większość z nich mieszka na gęsto zaludnionych wyspach na zachodzie kraju, m.in. na Jawie i Sumatrze. Na 7 proc. indonezyjskiego lądu mieszka ponad połowa ludności! Dlatego, choć chrześcijan różnych wyznań jest tylko 10 proc., na wschodzie to oni stanowią większość. W dodatku ich liczba rośnie. U katolików jest bardzo dużo powołań kapłańskich. Już co piąty misjonarz werbista na świecie pochodzi z Indonezji. – W 1913 roku przyjechało do tego kraju siedmiu werbistów. Dziś mamy już cztery seminaria, a indonezyjskich werbistów jest już 1227 – mówi ojciec Józef Glinka, werbista pracujący w Indonezji.