Różne ścieżki, jedna Droga

– Nie wyobrażam sobie, by w Wielki Piątek nie stanąć przy krzyżu na bieszczadzkim szczycie – wyjawia Zenon Dziadura.

W dzień upamiętniający śmierć Chrystusa na krzyżu, wierni masowo uczestniczą w Drogach Krzyżowych odprawianych w kościołach, na ulicach miast, wsiach lub górskich szlakach. Bez względu na to, jakimi ścieżkami one wiodą, łączy je jedna droga – Via Dolorosa.

Bieszczadzki trud

W tym roku, podobnie jak w ubiegłym, wierni uczestniczący w rozważaniach Męki Pańskiej będą podążać na bieszczadzki Smerek, nie zaś na Tarnicę, jak czynili to przez lata. Bieszczadzki Park Narodowy zamknął bowiem szlaki na najwyższy szczyt Bieszczadów. – To bez znaczenia, który będzie to szczyt, wszak będziemy iść w stronę krzyża, a ten jest jeden – zauważa Zenon Dziadura, ultramaratończyk, prezes Klubu Biegacza Witar z Tarnobrzega.

Pan Zenon przyznaje, że jest głęboko wierzącym człowiekiem i zawsze był blisko Boga. – Jestem też maratończykiem. Lubię więc podejmować różnego rodzaju wyzwania. Jak tylko dowiedziałem się o Drodze Krzyżowej na Tarnicę, od razu zdecydowałem się pójść. Po pierwszym razie byłem nią oczarowany, mimo że trasa była bardzo wymagająca, ponieważ trzeba było wdrapać się na szczyt góry na wysokość po nad 1300 metrów! Duży wysiłek fizyczny, ale ból towarzyszący modlitewnej zadumie to namiastka tego, co cierpiał Chrystus na krzyżu – dzieli się maratończyk.

Zenon Dziadura z reguły chodzi na Drogi Krzyżowe z konkretną intencją. – Los trochę mnie doświadczył, bo od ponad 2 lat choruję na boreliozę. Z tą intencją między innymi pójdę w tegoroczną drogę. Już nie mogę się doczekać. Jest to wewnętrzne przeżycie, które nie da się opisać, ale też wyzwanie. Pamiętam, kiedy podczas jednej z tych dróg na sam szczyt wspięła się tylko garstka pielgrzymów, tych najmocniejszych. Trochę nawet pobłądziliśmy. Trzeba wcześniej do takiej drogi dobrze się przygotować – dodaje pan Zenon.

Zwyczaj organizowania wielkopiątkowej Drogi Krzyżowej na Tarnicę zrodził się w roku 1982, kiedy grupa wiernych z ks. Franciszkiem Rząsą po raz pierwszy wyszła na szlak wiodący do krzyża ustawionego trzy lata wcześniej na szczycie góry. Pomysł wzniesienia go narodził się podczas letnich obozów wędrownych organizowanych dla alumnów Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu. W 1979 r. w tajemnicy został ustawiony 2-metrowy krzyż, zmontowany z rur, który był rodzajem dziękczynienia za powołanie na Stolicę Piotrową Polaka. To jednak było rozwiązanie tymczasowe – w osiem lat później w nocy z 6 na 7 czerwca, kiedy trwała pielgrzymka Jana Pawła II do Polski, grupa konspiratorów pod wodzą ks. Franciszka Rząsy zmontowała 7-metrowy krzyż. Obok umieścili tablicę informującą, że został on postawiony na pamiątkę wyprawy ks. Karola Wojtyły na Tarnicę 5 sierpnia 1953 r. Obecny, trzeci już krzyż – duraluminiowy – ustawiono w roku Wielkiego Jubileuszu, po tym, jak poprzedni uszkodziła wichura.

„Upokorzeni” kruchością

Zainicjowany w 1982 r. zwyczaj odprawiania bieszczadzkiej Drogi Krzyżowej z każdym rokiem przyciągał coraz liczniejsze grono wiernych, wśród których od lat znajduje się silna grupa tarnobrzeska. Od początku organizatorem wyjazdu był Oddział Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Tarnobrzegu, a opiekę duchową i rozważania przygotowywali miejscowi kapłani – ojcowie dominikanie lub księża z innych parafii.

Ojciec Andrzej Bielat OP z tarnobrzeskiego klasztoru ojców dominikanów w tym roku podczas Drogi Krzyżowej skorzysta z rozważań amerykańskiego arcybiskupa Fultona Sheena. – Choć pochodzą one z lat 30. ubiegłego wieku, są nadal bardzo aktualne. Tekst nie jest ani łzawy ani sentymentalny czy też emocjonalny. W VIII stacji Drogi Krzyżowej Chrystus wyraźnie mówi: „Nie płaczcie nade mną!” – podkreśla dominikanin z Tarnobrzega.

Ojciec Andrzej wybiera się na Tarnicę, bo lubi chodzić po górach. Zostało mu to jeszcze z czasów oazowych. – Ponadto idzie tam setka ludzi, którym chce się kilka godzin jechać autokarami, a później wdrapywać na górę – trzeba im więc służyć, jeśli zachodzi taka potrzeba. Tym bardziej, że naprawdę szukają realnego, duchowego przeżycia. W górach, po pokonaniu kilkugodzinnej trasy, często w deszczu, wietrze a nawet śniegu, wszyscy czujemy się „upokorzeni” swoją ludzką małością i wspominamy potem te przeżycia z wielką pokorą – dodaje.

Tarnobrzescy pątnicy tradycyjnie rozpoczną Wielki Piątek jeszcze przed świtem – wyjazd sprzed klubu Tapima planowany jest bowiem o godz. 5. Po kilku godzinach jazdy przez Nową Dębę, Rzeszów i Sanok dotrą do Wetliny, skąd przez Przełęcz Orłowicza będą zdążać na Smerek wznoszący się na wysokość 1222 m n.p.m.

«« | « | 1 | 2 | » | »»

TAGI| KOŚCIÓŁ

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Pobieranie.. Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

    Archiwum informacji

    niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
    28 29 30 31 1 2 3
    4 5 6 7 8 9 10
    11 12 13 14 15 16 17
    18 19 20 21 22 23 24
    25 26 27 28 29 30 31
    1 2 3 4 5 6 7