Wieczorne spotkanie

Tamtego wieczoru atmosfera w celi była wyjątkowo cicha, przesycona modlitwą i skupieniem. Św. Faustyna Kowalska, młoda nowicjuszka, która dopiero zaczynała swoją duchową drogę, umieściła w swoim „Dzienniczku” duchowym taki oto zapis:

„Wieczorem, kiedy byłam w celi, ujrzałam Pana Jezusa ubranego w szacie białej. Jedna ręka była wzniesiona do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach. Z uchylenia szaty na piersiach wychodziły dwa wielkie promienie, jeden czerwony, a drugi blady. W milczeniu wpatrywałam się w Pana; dusza moja była przejęta bojaźnią, ale i radością wielką. Po chwili powiedział mi Jezus:

„Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie. Pragnę, aby ten obraz czczono najpierw w kaplicy waszej i na całym świecie. Obiecuję, że dusza, która czcić będzie ten obraz, nie zginie. Obiecuję także, już tu na ziemi, zwycięstwo nad nieprzyjaciółmi, a szczególnie w godzinę śmierci. Ja sam obronię ją jako swoją chwałę”.

Te słowa, spisane skrupulatnie przez Faustynę, stały się później fundamentem nabożeństwa do Bożego Miłosierdzia, które rozprzestrzeniło się na całym świecie, przynosząc nadzieję milionom wiernych. Wieczorne spotkanie w celi stało się nie tylko osobistym doświadczeniem świętości, ale także początkiem wizji, która zmieniła duchowość XX wieku, inspirując miliony wiernych do życia w ufności i miłości wobec Boga. Warto zauważyć, że opis tego spotkania nie skupia się jedynie na wizji samej Faustyny, ale także na głębokim znaczeniu jej posłannictwa – przypomnieniu światu, że Boże Miłosierdzie jest nieograniczone, dostępne dla każdego, kto zwraca się do Pana z ufnością i skruchą.

Tamten luty 1931 roku stał się punktem zwrotnym w życiu zakonnicy i we współczesnej historii Kościoła katolickiego – wieczorne spotkanie w celi w Płocku zapoczątkowało erę, w której przesłanie miłosierdzia miało nieść pocieszenie i nadzieję ludziom na całym świecie. O znaczeniu „płockiego objawienia” przypominał papież Leon XIV, pozdrawiając Polaków na zakończenie audiencji na placu św. Piotra 18.02.2026 roku: „Serdecznie pozdrawiam Polaków. 22 lutego przypada 95. rocznica pierwszego objawienia Jezusa Miłosiernego św. Faustynie Kowalskiej. Zapoczątkowało to nowy rozdział szerzenia kultu Bożego Miłosierdzia poprzez Koronkę i obraz „Jezu, ufam Tobie”. Niech Wielki Post będzie czasem spotkania z Chrystusem przez sakrament pokuty i uczynki miłosierdzia”.

Z kolei w orędziu na Światowy Dzień Chorego 2026 Papież zwraca uwagę, iż „miłość nie jest bierna, wychodzi na spotkanie drugiemu; bycie bliźnim nie zależy od fizycznej lub społecznej bliskości, ale od decyzji, by miłować”. I przypomniał także o tym, na czym polega „bycie bliźnim”: „Chrześcijanin staje się bliźnim cierpiącego, naśladując przykład Chrystusa, prawdziwego boskiego Samarytanina, który przybliżył się do zranionej ludzkości. Nie są to zwykłe gesty filantropii, ale znaki, w których można dostrzec, że osobiste uczestnictwo w cierpieniach drugiego człowieka oznacza dar z siebie, wykracza poza zaspokajanie potrzeb, aby sprawić, że nasza osoba stałaby się częścią daru. Miłość ta musi karmić się spotkaniem z Chrystusem, który z miłości oddał się za nas”. Mamy więc okazję, aby w wielkopostnej wędrówce na spotkanie ze Zmartwychwstałym odkrywać Jego oblicze w bliźnich przez realizację konkretnych czynów, słów i modlitwę - a więc bycia miłosiernymi w Miłosiernym.