Kościół i państwo dla dobra wspólnego


Wspieranie Kościoła przez państwo w niemal całej Europie traktowane jest jako rzecz normalna. W Polsce postrzegane jest jako nieuzasadniony przywilej.


Wpolskim społeczeństwie – choć jest ono jednym z najbardziej religijnych w Europie – słabo zakorzenione jest myślenie w kategoriach konserwatywnych oraz słaba jest znajomość kanonów społecznego nauczania Kościoła. Stąd, pomimo przywiązania do wiary ojców, duża część Polaków nie do końca rozumie zasady obecności Kościoła w sferze publicznej oraz nie zdaje sobie dostatecznie sprawy z konieczności materialnego zabezpieczenia jego misji. Z premedytacją jest to wykorzystywane przez niektórych polityków i media. 
10-procentowy sukces Ruchu Palikota uświadomił części klasy politycznej, że na antykościelnych hasłach można zbudować kapitał. Tym tłumaczyć należy zwrot dokonywany przez kierownicze gremia PO. Jednym z pierwszych posunięć obecnego rządu była chęć ograniczenia materialnego zaplecza Kościoła pod hasłem „włączenia duchownych do powszechnego systemu emerytalnego”. W pewnym momencie groziło to załamaniem pozytywnych relacji państwo–Kościół, które dotąd uważane były za trwałą zdobycz Rzeczypospolitej po 1989 r. 
Reakcją na to była mądra odpowiedź episkopatu, który – nie dając się zepchnąć na pozycje proponowane przez rząd – sformułował postulat zbudowania w Polsce „nowoczesnego modelu” w zakresie spraw finansowych Kościoła, nawiązującego do wzorców wypracowanych w różnych państwach europejskich. 


Modele finansowego 
wsparcia 


W większości krajów UE wsparcie udzielane Kościołowi ze środków publicznych traktowane jest jako rzecz normalna. Kościół bowiem uznawany jest za instytucję działającą na rzecz wspólnego dobra całego społeczeństwa. Obowiązują w tym zakresie różne rozwiązania. W niektórych krajach – nawiązujących do tradycji „państwa wyznaniowego” – duchowni otrzymują państwowe wynagrodzenia. Tak jest w Grecji, Danii, Finlandii oraz Belgii. Państwowe pensje duchowni pobierają też w Czechach i Słowacji, co jest pozostałością modelu józefińskiego. W opozycji do tych rozwiązań pozostaje francuski model „radykalnej separacji” państwa i Kościoła. Mimo to państwo francuskie zapewnia konserwację ok. 80 proc. świątyń, tych, które zostały wybudowane przed 1905 r. Republika francuska finansuje także szkolnictwo wyznaniowe. 
W większości krajów zbudowany został model przyjaznej autonomii państwa i Kościoła, umożliwiający zarazem ich współpracę, także z wykorzystaniem środków publicznych. W przeciętnym kraju europejskim Kościoły wspomagane są przez państwo w znacznie większym zakresie niż w Polsce. 


Sześć zasad


Niezależnie od różnych modeli jako wspólne minimum – określające zakres pomocy Kościołom ze strony państwa w krajach UE – można wymienić:
• 1. Duszpasterstwo w wojsku, 
zakładach karnych i szpitalach
Istnieje we wszystkich państwach UE. Przyjmuje się, że prawo do korzystania z posług religijnych jest jednym z podstawowych praw człowieka, wynikającym z zasady poszanowania wolności religijnej. A skoro posługi te sprawowane są na terenie instytucji prowadzonych przez państwo, to ma ono obowiązek pokrycia ich kosztów. 
• 2. Finansowanie szkół wyznaniowych 
W zależności od kraju szkoły wyznaniowe finansowane są w pełni ze środków publicznych bądź państwo opłaca koszty ich personelu oraz pomocy dydaktycznych. Za podstawę prawną przyjmuje się zasadę obowiązku szkolnego. Państwo pokrywa koszty szkolnej edukacji, niezależnie od tego, jaki podmiot ją prowadzi. 
• 3. Remonty kościelnych zabytków 
W niemal wszystkich krajach UE państwo bądź samorządy pokrywają koszty remontów zabytków sakralnych. Są to dobra kultury narodowej, a troska o nie jest obowiązkiem państwa. 
• 4. Lekcje religii w szkołach publicznych
W ośmiu krajach UE są obowiązkowe, w innych dobrowolne. Wyjątkiem są Francja i Słowenia. Nauczanie religii w szkole traktowane jest jako konsekwencja poszanowania praw rodziny – jeśli chodzi o model wychowania ucznia. W niektórych państwach alternatywą jest etyka. 
• 5. Ulgi podatkowe 
Obowiązują we wszystkich krajach UE. W sześciu krajach zwolniona z opodatkowania jest także kościelna działalność gospodarcza. We Włoszech Kościół nie płaci podatku VAT. Regułą są zwolnienia podatkowe od nieruchomości kościelnych. 
• 6. Wspomaganie działalności charytatywnej 
Instytucje o charakterze charytatywnym, opiekuńczym bądź medycznym prowadzone przez podmioty kościelne mogą korzystać ze środków publicznych analogicznie do organizacji pozarządowych. 


«« | « | 1 | 2 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Pobieranie.. Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Wiara_wesprzyj_750x300_2019.jpg

Archiwum informacji

niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
28 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10