Ostatni z Wikingów - św. Kanut IV

Święty Kanut IV urodził się około 1043 roku. Był synem króla duńskiego, Swena II Estrydsena. Niektóre źródła historyczne podają, że Kanut miał być jednym z dowodzących łupieżczym najazdem Wikingów na Anglię w 1075 roku.

Reklama

W czasie powrotu z tamtej "angielskiej" wyprawy, duńscy rabusie mieli zatrzymać się we Flandrii. Jej mieszkańcy także byli wrogo nastawieni do Anglików, stąd też późniejsza żona świętego Kanuta – Adela – pochodziła właśnie z Flandrii. Była córką tamtejszego księcia, Roberta I, małżeństwo to było natomiast swoistym przypieczętowaniem sojuszu między Duńczykami i flandryjskimi przodkami dzisiejszych Belgów.

Do ślubu Adeli z Kanutem doszło, gdy ten ostatni otrzymał koronę duńską w 1080 roku, po śmierci swego brata Haralda III Heina. Na tronie zasiadał przez ostatnich sześć lat swojego życia. Adela urodziła mu syna, Karola I Dobrego – późniejszego błogosławionego.

Kanut w trakcie swego krótkiego panowania nad Danią, starał się wzmacniać władzę monarszą w królestwie, wspierając jednocześnie duński Kościół. Fundował nowe opactwa i kościoły, troszczył się o najuboższych mieszkańców swego kraju. To właśnie Kanut, jako pierwszy, miał sprowadzić do Danii angielskich benedyktynów. Jeden z nich – pochodzący z Canterbury brat Ailnoth – spisał po latach żywot świętego, dzięki czemu mamy tak wiele informacji biograficznych dotyczących Kanuta IV.

Wiemy na przykład, że Kanut IV zabiegał dla siebie o angielską koronę, jako potomek (wnuk) Kanuta I Wielkiego, który zasiadał na tronach Anglii, Norwegii i Danii, a także zarządzał Pomorzem i Szlezwikiem. Nie udało mu się jednak pójść w ślady słynnego dziadka. Potężna flota, którą Kanut IV zgromadził przeciw Anglikom, ostatecznie nigdy nie wypłynęła w kierunku Brytanii, król zaś zmuszony był uciekać przed niezgadzającymi się na jego rządy buntownikami, wśród których był także jego brat, Olaf I Głód.

Wikingowie nigdy potem nie odbudowali już swej potęgi, natomiast Kanut, wraz z towarzyszącymi mu kompanami został zamordowany 10 lipca 1086 w kościele pod wezwaniem świętego Albana w Odense. W niespełna 20 lat po śmierci został kanonizowany i uznany za patrona Danii.

«« | « | 1 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Autopromocja

    Reklama

    Reklama

    Reklama

    Archiwum informacji

    niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
    21 22 23 24 25 26 27
    28 29 30 31 1 2 3
    4 5 6 7 8 9 10
    11 12 13 14 15 16 17
    18 19 20 21 22 23 24
    25 26 27 28 1 2 3