Vittorio Messori nazwał fenomen Medjugorie „największym poruszeniem katolików od czasów soborowych”. Faktycznie, przybywają tu setki tysięcy pielgrzymów z całego świata (najwięcej Chorwatów, Włochów, Amerykanów, Niemców). Codziennie ponad stu kapłanów odprawia tu Msze (w 2010 r. Eucharystię koncelebrowało 38 tys. księży). W czerwcu br. rozdano tam 195 tys. Komunii. Setki ludzi się nawracają. Powstają grupy modlitewne Medjugorie – o pokój na świecie i za kapłanów.

Dziewczynki biegną do domu Pavloviców opowiedzieć, co się wydarzyło. W rodzinie Mirjany panuje poruszenie. Jest rozsądną dziewczynką, nie kłamie. Jej babcia kwituje: „Dziecko, weź różaniec i módl się, a Madonnę to zostaw w raju”. Tej nocy Mirjana boi się zostać sama w pokoju: „A jeśli Ona wróci, to gdzie ucieknę?”.

Matka Boża, jak mówią widzący, powierza im też tajemnice. Ma być ich dziesięć. Widzący ucinają spekulacje o końcu świata. Proszą, by nie robić sensacji. W 1984 r. do hercegowińskiej wioski przyjeżdżają włoscy i francuscy naukowcy. Podobnie jak w przypadku Bernadety z Lourdes czy dzieci z Fatimy, stwierdzają, że w czasie objawienia dzieci można kłuć ostrymi narzędziami, uderzać, świecić prosto w oczy ostrym światłem. Nie reagują. Dr Luciano Capelli nie znajduje wytłumaczenia. „Za każdym razem, kiedy zaczyna się widzenie, dzieci padają na kolana jak na rozkaz – pisze w raporcie – potem wchodzą w fazę tzw. black-out dźwiękowego i dotykowego. Widać z ich ust, że z kimś rozmawiają, ale niczego nie słychać” (przebieg spotkań z Maryją zmienił się, na początku zgromadzeni obok mogli słyszeć to, co mówiły dzieci). Naukowcy z Montpellier badają dzieci przez kilka miesięcy. Elektroencefalogramy nie wykazują śladów epilepsji, ani żadnej patologii i anomalii w funkcjonowaniu mózgu.