Rozlało się na dobre. Na sparzony słońcem Kraków wylały się wiadra deszczu. Na tle szaroburości nieba klasztor świecił z daleka. Przypominał dom zbudowany na skale, który przetrwa niejedną nawałnicę.

– Kawy? – pyta przeor i rektor seminarium o. Mariusz Tabulski. – Czasami żartuję, że gdyby wyrzucili mnie z zakonu, to znalazłbym pracę w kilku zawodach. Nauczyłem się tu prania, prasowania i maglowania (nowicjat!), strzyżenia (zazwyczaj sami zajmujemy się fryzjerstwem, choć oczywiście zanim doszliśmy do wprawy, na początku były rany kłute na dłoniach) i parzenia kawy dla gości. Całkiem niezłe doświadczenie zawodowe.

Cztery razy w tygodniu bracia spotykają się rotacyjnie na całonocnej adoracji Najświętszego Sakramentu. Trwają wtedy sam na sam z Jezusem. Co ciekawe, to nie jest punkt obowiązkowy, ale ich deklaracja! Przychodzą chętnie, a potem punktualnie wstają na wykłady. Dzień rozpoczyna się w seminarium o 5.50, a w klasztorze 20 minut później.