Wychowałem się na krakowskim Podgórzu. Sporo czasu spędzałem na ulicy. To była naturalna ucieczka. Miałem bardzo niską samoocenę, nie myślałem o sobie dobrze. Potwierdzenia swojej wartości szukałem wśród kumpli na ulicy.

Po maturze mieliśmy z dziewczyną zamieszkać razem. Wspólnota wyjeżdżała na rekolekcje. Pojechałem, by się z nimi pożegnać. Na wyjeździe usłyszałem o. Piotrka Dąbka, franciszkanina. Głosił Słowo z takim ogniem, że zachwyciłem się tym. Chciałem żyć tak jak on. Spalać się dla Boga. Pierwszy raz od dwóch lat poszedłem do szczerej spowiedzi. Poczułem się lekki. Kamień spadł mi z serca. W kaplicy powiedziałem: „Nie mam już siły, teraz walcz Ty. Widzę, ile osób krzywdzę, w jakim kłamstwie żyję. Oddaję się Tobie”. To była modlitwa, która zmieniła moje życie. Od czterech lat jestem wolny.