Joseph Ratzinger, Opera omnia, t. IV, Wprowadzenie do chrześcijaństwa, Wyd KUL , Lublin 2017, s. 889
Właśnie ukazało się następne polskie wydanie „Wprowadzenia do chrześcijaństwa”, które znalazło się obok innych teksów w najnowszym, IV tomie „Opera omnia” Josepha Ratzingera. To dobra okazja, by raz jeszcze sięgnąć po książkę, która się nie starzeje. Papież senior we wstępie do obecnego wydania wyraża radość, że „Wprowadzenie” pomogło wielu ludziom wierzyć mimo „przerażających zmian świata”, do których doszło w ciągu ostatniego półwiecza. We wstępie do wydania koreańskiego autor wspomina, że impuls do powstania dzieła dała mu dyskusja z perskim studentem medycyny, który chciał się dowiedzieć, o co właściwie chodzi w wierze chrześcijańskiej. „Wobec tego pytania odczułem zaraz całą nędzę naszej zachodniej teologii” – pisze ­Ra­tzinger. Po co komu teologia, której uczona zawiłość nie pozwala na przekaz wiary tym, którzy chcą ją poznać? Chciał temu zaradzić.

Ratzinger widział w tych dwóch próbach odpowiedzi na „dramat klauna” (bezkrytyczne uwspółcześnianie i teologia wyzwolenia) błędne drogi. Jako teolog, biskup i papież konsekwentnie, przez ponad 50 lat, głosił, że w centrum przepowiadania Kościoła należy postawić na nowo i z całą mocą kwestię Boga i kwestię Chrystusa. „Wprowadzenie w chrześcijaństwo” jest dziełem, które wyznaczyło ten zasadniczy kierunek jego myśli, nauczania, posługi, świadectwa, życia. Ponowna lektura „Wprowadzenia do chrześcijaństwa”, będącego w istocie komentarzem do Credo, wydaje się rzeczą konieczną, zwłaszcza dla pasterzy i świeckich zdezorientowanych obecną sytuacją Kościoła, w której elementy posoborowego zamętu na nowo dały o sobie znać.