Skoro ma być o chrześcijańskim poczuciu humoru, to zacznijmy od dwóch żartów.

Na lekcji religii: – Mateusz, gdzie mieszka Pan Bóg? – W naszej łazience. – Jak to!? – Bo mama każdy dzień rano dobija się do łazienki i woła: „Boże! Jeszcze tam jesteś?!”.

Trzej Królowie przybyli do stajenki. Przy wejściu jeden z nich potknął się na progu i tak uderzył głową o framugę, że aż mu korona spadła. Złapał się za głowę i jęknął z bólu: – O Jezu… – Widzisz – mówi Maryja do Józefa. – I to jest bardzo dobre imię, a nie jakiś Stefan…

Oba te żarty znalazły się kiedyś w „Małym Gościu Niedzielnym”. Niektórzy czytelnicy zareagowali z niesmakiem. Nie wolno żartować ze spraw świętych, mówili.

Biblia mówi także o innym rodzaju śmiechu. Stary Testament ma dwa słowa na określenie śmiechu: „sahak” (od którego pochodzi imię Izaak) oznacza dobrą jego odmianę, natomiast słówko „laak” odnosi się do wersji szyderczej, złośliwej. W księgach prorockich i w Psalmach często pojawia się motyw „wyśmiewania” pobożnych przez złoczyńców. „Lecz kiedy się chwieję, z radością się zbiegają, przeciwko mnie się schodzą (…) napastują i szydzą ze mnie” (Ps 35,15-16). Starotestamentalni mędrcy przestrzegają przed śmiechem głupców (por. Syr 27,13). Pojawiają się także gorzkie uwagi o kruchości ziemskich radości: „Serce się smuci i w śmiechu, a boleść jest końcem radości” (Prz 14,13). Kohelet, biblijny egzystencjalista, pisze, że „wszystko ma swój czas. I jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem: Jest czas płaczu i czas śmiechu”. Zauważa jednak: „Lepszy jest smutek niż śmiech, bo przy smutnym obliczu serce jest dobre. Serce mędrców jest w domu żałoby, a serce głupców w domu wesela” (Koh 7,3).

Święty, czyli radosny