Znów tu wróciłem. Jak zawsze poza sezonem. Po co? By minąć na krętych drogach trzy razy więcej kamiennych łemkowskich krzyży niż przechodniów? By zobaczyć, jak wyglądają gwiazdy (te w pobliskim planetarium są wyraźniejsze i na wyciągnięcie ręki, ale jakieś takie sztuczne)? By poczuć zapach miodu, żywicy i drewnianych cerkiewek? Zjechałem Beskid Niski wzdłuż i wszerz, by odkryć ponownie: to ziemia, na której Wschód spotyka się z Zachodem, a promieniująca blaskiem ikona przesiąknięta jerozolimskim kadzidłem z chorałem i „Summa theologiae” Tomasza z Akwinu.