Sama nazwa ALPHA (czyt. Alfa) oznacza dosłownie pierwszą literę alfabetu greckiego – a zatem początek – ale równocześnie jest skrótem od pięciu angielskich słów: A – anyone can come (każdy może przyjść), L – learning and laughter (nauka i śmiech), P – pasta (z włoskiego: makaron, tutaj oznacza po prostu posiłek), H – help one another (pomoc jeden drugiemu), A – ask anything (pytaj o wszystko, nie ma głupich pytań). W kilkudziesięciu krajach już ponad 22 miliony osób wzięło udział w kursie. Jego owoce – mówią uczestnicy i prowadzący – przekonują, że sam Bóg pobłogosławił tę metodę. W jednym z wywiadów rekomendował ją m.in. ojciec Raniero Cantalamessa, kaznodzieja Domu Papieskiego: „Zaletą kursu ALPHA jest koncentracja na kerygmacie, przepowiadaniu. W pierwotnym Kościele było wyraźne rozgraniczenie między kerygmatem a katechezą. Kerygmat był zawsze na początku drogi wiary. Dlatego też kurs ten nie nazywa się Alfa i Omega. Bo to tylko początek”.

Nie ma tutaj, zwłaszcza na początku, sporów, ostrych dyskusji. Jeśli są pytania, a ktoś nie ma odwagi zadać ich głośno, to można wrzucić je do skrzynki i na następnym spotkaniu prowadzący próbują odpowiedzieć na nie. Podczas 10 cotygodniowych spotkań poruszane są prosto sformułowane tematy w kolejności: Kim jest Jezus? Dlaczego Jezus umarł? Skąd mieć pewność co do swej wiary? Dlaczego i jak się modlić? Dlaczego i jak czytać Biblię? W jaki sposób Bóg nas prowadzi? Jak sprzeciwiać się złu? Czy Bóg dzisiaj uzdrawia? Dlaczego i jak mówić innym o Jezusie? I temat ostatni: A co z Kościołem? Cały ten cykl jest przedzielony tzw. weekendem ALPHA – w połowie cyklu na jeden lub dwa dni uczestnicy wyjeżdżają razem do jakiegoś ośrodka rekolekcyjnego. Weekend jest poświęcony Duchowi Świętemu. – To jest przełom, ludzie doświadczają żywego Boga, Pan Bóg jakoś manifestuje swoją obecność – mówi ks. Sylwester Suchoń. Podczas takiego wyjazdu grupa modli się o wylanie darów Ducha Świętego i większość osób wtedy po raz pierwszy doświadcza żywego Kościoła. „Pojechaliśmy na weekend ALPHA, lał ogromny deszcz. Odprawialiśmy Mszę św. Deszcz dudnił po dachu. Nie słyszeliśmy słowa, ale w kościele panowała ogromna radość. Wszyscy tańczyli, ciemno zaczynało się robić na zewnątrz, musieliśmy już wyjeżdżać, ale nikt nie chciał z tego kościoła wyjść” – wspomina w świadectwie zamieszczonym na stronie polskiej edycji kursu o. Marian Gołąb OFMConv, były rektor franciszkańskiego seminarium duchownego w Krakowie, teraz odpowiedzialny za misję franciszkańską w Ugandzie.