Na początku lipca w Krakowie odbyło się niezwykłe lekarskie konsylium. Każdy medyk w koloratce bądź habicie zamiast stetoskopu miał różaniec, a w kieszeni – komórkę, czyli niemal lekarstwo. Przez dwa dni rozmawiali o swoich pacjentach: jak im pomóc, jak leczyć. A inni profesjonaliści: psychiatrzy, terapeuci, uczyli ich, jak rozmawiać. Bo wiadomo, że pacjenci bywają różni, z różnymi dolegliwościami, więc i metody pomocy muszą być do nich dostosowane. Jedna pani cierpi, bo zakochała się w księdzu; młodego chłopaka boli, bo został odrzucony przez rodziców, a ktoś inny nie może się pozbierać po śmierci ukochanej babci. I wini za to Pana Boga… W spotkaniu wziął udział krakowski biskup pomocniczy Grzegorz Ryś. Pobłogosławił Pogotowiu Duchowemu, czyli blisko 50 księżom z Polski i Europy, którzy od roku, wolontaryjnie, w nowatorski sposób „leczą” dusze.

Ale są i takie rozmowy, które nie skończyły się happy endem. I które do tej pory powodują u „lekarza” bezsenne noce… Kiedyś zadzwoniła prostytutka. Prosiła tylko o modlitwę. Opowiedziała o swoim życiu: o gwałtach, których przez lata doświadczała od ojczyma. O poniżaniu. O strachu. I o tej ciąży, która się w wyniku gwałtu poczęła. Ojczym zrzucił dziewczynę z łóżka, gdy była pod koniec piątego miesiąca. Urodziła. Ojczym, a jednocześnie ojciec dziecka, po prostu je… zakopał. – Byłem wstrząśnięty. Z trudem mogłem cokolwiek powiedzieć. A dziewczyna płakała i mówiła: „On je zabił, a ja tak bardzo kochałam moje dziecko!”… Kobieta nie zgodziła się na spotkanie. Prosiła, by zostawić ją w spokoju. Kapucyn i jego współbracia modlą się za nią do dziś.

Rozmowa kontrolowana