Rozprzestrzeniła się pustka – wołał Benedykt XVI na rozpoczęcie Roku Wiary. – Ale właśnie wychodząc od doświadczenia tej pustyni, możemy odkryć na nowo radość wiary. Na pustyni odkrywa się wartość tego, co jest niezbędne do życia. Na pustyni trzeba nade wszystko ludzi wiary, którzy swym własnym życiem wskazują drogę ku ziemi obiecanej. Zachwyciła mnie ta diagnoza. Wykonałem manewr Ctrl+C, Ctrl+V i szybko wkleiłem ją sobie do notatnika.

Nie odrzucali go z dumną wzgardą, jak gdyby górowali nad innymi ludźmi. Dlaczego wybierali pustynię? – Bóg mówi: wyprowadziłem cię na pustynię, by okazało się, co naprawdę nosisz w sercu – przypomina o. Stanisław Jarosz, paulin. – Post, pustynia jest takim przygotowaniem artyleryjskim do nawrócenia. Pokazuje, co naprawdę we mnie siedzi. Widzisz swoje leniwe wnętrze, które nie akceptuje dyskomfortu i niewygody. „Nie żądam od was wielkich rozmyślań ani natężonej pracy rozumu. Żądam tylko, żebyście na Niego patrzyły” – tłumaczyła mniszkom wiele wieków później Teresa Wielka. Ojcowie pustyni w mig pojęliby, co miała na myśli. „Patrzenie na Niego” było kwintesencją ich życia.