Słowa, słowa

Czy oni naprawdę myślą, że wszystkie rozumy pozjadali?

Któż by nie chciał! Żeby mieć coś do powiedzenia. Wnikliwe obserwacje, trafne sądy. Paradoksy i metafory, bon moty nawet. Forma nie mniej ważna niż treść, ale do wyboru przecież. Rzadko, a dosadnie. Albo przeciwnie – systematycznie, zgodnie z powtarzalnym rytuałem. Żeby liczono się z tym, co powiemy, by uważnie wysłuchano naszej historii. Skromni, ale znający swoją wartość. Tacy byśmy byli. 

Byle tylko posłuchał, zrobił co trzeba. Gdyby nie była taka uparta. Czy oni naprawdę myślą, że wszystkie rozumy pozjadali? My – my mamy przecież dokładnie przemyślane wszystkie argumenty. Jasny obraz sytuacji. Potrzebne dane. Batalia w naszej głowie ma się całkiem dobrze. Ten nieustający wewnętrzny monolog, stukot, mamrotanie – co tam kto woli. Wte i we wte, nieustannie, raz po raz. Spór z sobą samym i niewidocznymi rozmówcami, edycja tekstu, pauzy we właściwym miejscu.

Niewiele z tego wychodzi na zewnątrz, strzępki jakieś zaledwie. Zresztą – chodzi o działanie, nie deklaracje – czy nie tak się nam mówi? Tak jakby słowa były niepotrzebne zupełnie, mijające się z marzeniami i prawdą.

W jednej ze współczesnych powieści młoda dziewczyna przechowuje jak relikwię widokówkę od nieżyjącej mamy. Kilka słów zaledwie o tym, że tęskni, że już niedługo. Mały znak miłości, drogowskaz na drogę. Nadzieja. Od tego się zaczyna – jej ucieczka z rodziny zastępczej, wpatrywanie się w obraz z morzem na odwrocie pocztówki, poruszający. Podróż po to, by tę widokówkową reprodukcję zobaczyć w rzeczywistości.

Oto właśnie na niego patrzy, oto czym jest dla niej: „Trzeba to wszystko wiedzieć o Luisie, w innym przypadku nie sposób zrozumieć, co może sprawić jeden obraz. Że serce bije z taką prędkością, o jakiej nie pamięta już nikt, kto nie jest młody. Że istnieje sztuka, dzięki której nastolatka czuje się za duża w swoim ciele. Szczęście tak ogromne, że wręcz nie można w nim wytrzymać, dusza niemalże próbuje się przekopać przez szkielet. Można zobaczyć obraz i przez jedną sekundę życia, podczas jednego wydechu zapomnieć o strachu. Jeśli się to przeżyło, to już wiadomo jak to jest. Jeśli nie, to nie da się tego wytłumaczyć” (F. Backman, „Moi przyjaciele”).

Tę pocztówkę znalazła przyczepioną magnesem na lodówce w jednym z domów zastępczych. Pierwsza piękna rzecz, którą zobaczyła i pierwsza, którą ukradła. Jakiś czas później napisała na odwrocie kilka słów. Bo jak powiedziała jej przyjaciółka – niby dlaczego jej głupi mózg ma decydować o tym, co się wydarzyło, a co nie. Ma prawo do własnych wspomnień.

Chwilę zanim zdążymy pomyśleć, jakie to przeraźliwie smutne, pomyślmy o tym, jakie to genialne. Ta siła, która mamy w zasięgu ręki. To, co tworzymy dla samych siebie, co pozwala nam żyć i ruszyć z miejsca. Czasem kilka słów zaledwie, pociągnięcie pędzla, obecność.

Jeśli słowa biorą się z miłości, to może przyszedł na nie czas.

(Ted do Louisy: „Myślę, że jesteś jak ten rysunek, jeszcze niedokończona. Ale któregoś dnia zrobisz coś ważnego. Któregoś dnia namalujesz czyjąś widokówkę”).

«« | « | 1 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Pobieranie.. Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Wiara_wesprzyj_750x300_2019.jpg

Archiwum informacji

niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12