Dwie Polski w jednej

Jak stwierdza sam autor: - Może tytuł książki dla wielu czytelników jest kontrowersyjny i społecznie niepokojący. Tym bardziej, że słowo „kontrowersyjny” oznacza coś, co budzi emocje, dzieli ludzi i wywołuje skrajne, sprzeczne opinie. Okazuje się, że tytułowe „Dwie Polski” graniczą ze sobą nie tylko na politycznych mapach wyborczych z kolorami: niebieskim i pomarańczowym. Niestety coraz częściej dwie Polski widać również w Kościele tak wśród duchownych jak i wiernych świeckich.

Z jednej strony – zgodnie z niedzielnym wyznaniem wiary – Kościół jest jeden, święty, powszechny i apostolski, ale z drugiej strony odnosi się wrażenie, że Kościół jest podzielony, podwójny, niespójny i nie mówiący jednym głosem. Wśród laikatu można spotkać osoby o przeróżnych wrażliwościach duchowych, religijnych, jak również sakramentalnych. Od kilku lat nie potrafimy się dogadać w sprawie przyjmowania komunii św., jednolitych postawach liturgicznych podczas Eucharystii, a tym bardziej w kwestii repertuaru pieśni podczas mszy św. ślubnych.

Niestety nie brakuje współczesnych duchownych, którzy – chcąc czy nie – przyczyniają się do tworzenia dwóch Kościołów w jednej Polsce. Pasterze Kościoła zgromadzeni na Konferencji Episkopatu Polski też nie mają dobrej prasy, a czegokolwiek by nie dotknęli ze spraw moralnych, społecznych czy duszpasterskich spotykają się z dezaprobatą ze strony swoich podwładnych. Gdy zabierają głos w sprawach ważnych dla Polski, to przez jednych są krytykowani, bo wtrącają się do polityki, a przez drugich oceniani pozytywnie. Niestety tych drugich jest zdecydowanie mniej.

Kiedy szukałem tytułu do książki pomyślałem, że wszystkie felietony pisane były w realiach podzielonej Polski, Kościoła, społeczeństwa i świata. Nie podejrzewam, że po lekturze esejów wszystko się zmieni i będzie tylko lepiej. Jednak mam nadzieję, że każdy mały krok uczyniony w stronę jedności pomoże naszej Ojczyźnie, Kościołowi, rodzinom i każdemu osobiście.

Książka z felietonami „Dwie Polski w jednej” ukazuje się w Roku św. Franciszka ogłoszonym przez papieża Leona XIV z okazji 800-lecia śmierci Biedaczyny z Asyżu (1226-2026). Drugą okolicznością jest 30 lat parafii św. Franciszka i św. Klary w Tychach, w której posługuję od 25 lat jako proboszcz. Tym samym wyrażam wdzięczność wszystkim, którzy stanęli na mojej drodze życia, powołania, kapłaństwa i posługi proboszcza. Dziękuję wszystkim zarządom naszej zakonnej prowincji i pasterzom kościoła lokalnego za zaufanie oraz powierzenie mi tej odpowiedzialnej funkcji. Wyrażam ogromną wdzięczność arcybiskupowi Andrzejowi Przybylskiemu za słowo wstępne skierowane do autora i czytelników. Wreszcie składam podziękowania redakcji krakowskiego wydawnictwa Homo Dei, z którym współpracuję od kilku lat.