Judaizm po nieprzyjęciu Chrystusa

Waldemar Rakocy CM, Judaizm po nieprzyjęciu Chrystusa, Vocatio, Warszawa 2026

Jak chrześcijanin powinien patrzyć na dialog z judaizmem? Wiele w tej kwestii nieporozumień. Ot, dotyczących tego, jakoby judaizm miał własną, poza Chrystusem, drogę do zbawienia albo  jakoby przynależność do narodu stanowiła o wybraniu przez Boga, także ateistów przecież. Rozprawia się w z nimi w swojej książeczce „Judaizm po nieprzyjęciu Chrystusa” ks. prof. Waldemar Rakocy CM. Analizuje, jako biblista, stosowne teksty Pisma Świętego. Uwzględnia przy tym także ważną oczywistość: pierwotny Kościół był przede wszystkim Kościołem judeochrześcijan, a więc Żydów, którzy przyjęli Chrystusa. Dlatego nie powinno się patrzyć na dzisiejszy judaizm jako jedynego spadkobiercę tradycji Starego Testamentu: są nimi też chrześcijanie. Dalej analizuje ks. Rakocy CM soborową deklarację Nostra aetate oraz wypowiedzi Magisterium Kościoła, wskazując następnie na mity, jakie wytworzyły się wokół relacji Kościoła z judaizmem: mit zakazu ewangelizowania Żydów, mit ojców w wierze i starszych braci (nie współczesny judaizm nim jest, a raczej religia Starego Testamentu), mit nieobwiniania Żydów za śmierć Jezusa czy  niekrytykowania ich za odrzucenie Go. Ta licząca lewie 78 stron książeczka może być dla katolicka XXI wieku świetnym kompendium pozwalającym rzeczowo spojrzeć na teologiczne podstawy dialogu z judaizmem. 

• Jej fragment można przeczytać TUTAJ
• Kupić ją można u wydawcy, czyli TUTAJ

Poniżej jeszcze autoprezentacja autora książki, samego ks. prof. Waldemara Rakocego CM 

W niniejszej książce pragnę przyjrzeć się sytuacji religijnej judaizmu (który odróżniam od mozaizmu) wobec faktu nieprzyjęcia Chrystusa przez znacz­ną część Żydów, a także tematom z tym powiązanym. Część chrześcijan może być obecnie zdezorientowana, ponieważ w przestrzeni publicznej krążą na ten temat różnorodne opinie odwzorowujące przeciwstawne stanowiska, jakie zauważają pomiędzy oficjalnym stanowiskiem Kościoła a częścią katolików prowadzących dialog z judaizmem. W gronie tych drugich znajdują się również pojedynczy pasterze Kościoła katolickiego w Polsce. Napisałem tę książkę, aby uporządkować te poglądy i dać wiernym jasny, biblijny ogląd spraw związanych z sytuacją religijną Żydów, w prze­szłości i obecnie, a także przedstawić ocenę prowadzonego w Polsce dialo­gu z judaizmem. W publikacji tej wyjaśniam krok po kroku różne istotne kwestie, ponieważ w ostatnich dziesięcioleciach doszły do głosu fałszywe tezy wynikające z wcześniej akceptowanych błędnych założeń.

 Jedną z podstawowych kwestii wymagających właściwego zrozumienia jest relacja pomiędzy biblijnym Izraelem a Kościołem. Kościół Boży nie zastąpił biblijnego Izraela, ale z niego wyrósł i stał się nim (!), tj. „Bożym Izraelem”, jak go określa apostoł Paweł w Liście do Galatów (Ga 6,16). Kościół pierwszego wieku tworzyli Żydzi wywodzący się z mozaizmu, a więc z tradycji Starego Testamentu. Byli nimi zarówno Jezus, apostołowie, jak i część ludu żydow­skiego. Mówiąc ściślej, Kościół utworzyli Żydzi stanowiący „wierną Resztę” Izraela (por. Rz 11,5). Była to zatem ta część Żydów Starego Testamentu, któ­ra pozostawała wierna Bogu. Między „wierną Resztą” starotestamentowego Izraela a Kościołem tworzącym się w pierwszym wieku z wiernych Bogu Żydów, istnieje ciągłość widoczna w zdrowym nurcie żydowskiej tradycji religijnej, czyli tej, która trzyma się WIARY ojców. Dlatego starotestamentowa nazwa „Izrael” przeszła w pierwszym wieku na Kościół, czyli na „Boży Izrael” (por. Ga 6,16), co potwierdza, iż wyrósł on z tradycji Izraela Starego Testamentu, a więc z tego ludu, który został wybrany do zadania ogłoszenia światu Bożej chwały.

Ks. prof. Waldemar Rakocy CM