U dziadków…

W czas wakacji i nie tylko. Przyznaję, że w te kończące się już wakacje jakoś się nie wysilałam. Młodsza wnuczka pod nieobecność rodziców w przedszkolu, starsza a to pobiegnie do drugiej, bliżej mieszkającej babci, a to w deszczowy dzień w domu posiedzi, a to w słoneczny pobiega z koleżankami. Niektóre babcie jednak – a bywa, że i dziadkowie – napracują się przy wnukach na pełnym etacie. Tu przychodzi mi na myśl moja koleżanka. Przed narodzinami wnuków zaklinała się, że będzie babcią nowoczesną, co to o siebie zadba przede wszystkim, w końcu o swoje dzieciaki niech się młodzi martwią... Dziś jest taką, powiedzmy, pełnoetatową.

Latorośl u dziadków, pardon, u babci i dziadka… Różne na ten temat krążą opinie. Ostatnio – a może przedostatnio – przemknęła przez sieć anegdotka mająca półżartem półserio wykazać, że dłuższe przebywanie dzieci ze starszym pokoleniem może być dla malucha szkodliwe. Jakiegoś Jasia czy Stasia pytają, ile to liczy sobie latek. „W lipcu będzie siedem” – odpowiada chłopczyk. I z powagą dodaje: „Jak Bóg da.” Czy to nie ewidentny dowód na szkodliwy wpływ staruszków na najmłodsze pokolenie?

Półżartem półserio, ale przecież coś to mówi o myśleniu współczesnych, a przynajmniej jakiejś ich części. Jakoś obca staje się myśl, że Pan Bóg jest Panem naszych losów, nie tylko losów tych, którym do końca życia już bliżej niż dalej, ale każdego człowieka. Także tego najmłodszego. Obce staje się poczucie zależności od Bożej Opatrzności, a zatem i dziękczynienie za każdy kolejny dzień. „My się jeszcze obudzili, byśmy cię Boże chwalili.” Za każdy dzień, nie tylko ten piękny, wakacyjny, z błękitnym niebem i zielenią za oknem.