Mowa zdradza

Powiedział kiedyś Pan Jezus, że dobrego albo złego człowieka rozpoznaje się podobnie jak drzewa: po owocach. Nawet komuś, kto nie jest chrześcijaninem chyba trudno się z tym nie zgodzić. Święty Paweł rozwinął tę myśl pisząc w Liście do Galatów (6) o owocach Ducha Świętego i owocach świadczących o tym, że coś jest raczej z ducha Złego. Myślę jednak, że czasem zdradza też człowieka mowa. Nie tyko akcent, nie tylko to, z jakiego regionu pochodzi. Także to, co człowiek myśli. Albo że nie myśli ;)

Nie przywiązywałbym do tego zbyt dużej wagi. Czasem człowiek palnie jakąś niezręczność, wypowie się niezgrabnie, czasem nie dostrzeże w porę, jak bardzo upraszcza. Gdy jednak w wypowiedziach człowieka coś się powtarza, wraca  w kolejnych, nie chodzi już o myśl źle sformułowaną. To pokazuje jak człowiek myśli. Nawet jeśli będzie przytakiwał, gdy chcemy mu tłumaczyć, że to nie tak. 

Usłyszałem ostatnio wezwanie, by modlić się o to, byśmy umieli żyć według Ewangelii. Oczywiście nie ma co wyciągać z tego daleko idących wniosków: człowiek czasami w ferworze religijnego uniesienia coś palnie. Ale zastanówmy się teoretycznie, bez osądzania na tej podstawie osoby: czy nie znaczy to, że wypowiadający je uważa, że póki co Ewangelią nie żyjemy? Albo on sam nie żyje? No bo skoro dopiero chce prosić, by umieć...

To pierwsze, co widać w takim sformułowaniu. W sumie łatwe do wzięcia za dobrą monetę: tak, żyjemy jakoś tam Ewangelią, ale jeszcze nie jesteśmy jej dość wierni, stąd potrzeba, byśmy byli wierniejsi. Gdy się jednak zastanowić, jest w tym wezwaniu coś znacznie bardziej niepokojącego. Wiara, poznanie Jezusa, owszem jest łaską, ale czy staramy się według tej wiary  żyć, czy wskazania Ewangelii lekceważymy, to już chyba raczej nasz wybór, nie tak? Tymczasem to wezwanie zdaje się wskazywać, że formułujący je czeka z tym staraniem się o życie zgodne z Ewangelią na chwilę, gdy będzie nią żył dzięki Bożej łasce. Bez wysiłku z jego strony, Modli się, prosi, ale Bóg łaski nie daje, więc on, biedny, nie potrafi żyć według Ewangelii. I tak może usprawiedliwiać swoje najgorsze nawet bezeceństwa: „Bóg nie dał mi jeszcze łaski życia według Ewangelii”. 

Krok dalej? Spróbujmy. Na czym ma polegać ta łaska, że zacznę bez wysiłku, sam z siebie, żyć według Ewangelii? Czekam na czasy, kiedy nakradnę już tyle, że więcej nie trzeba mi będzie i wtedy będę mógł żyć zgodnie z Ewangelią? Na czasy, w których nie będę miał wrogów, bo wcześniej wszystkich wyślę na cmentarz? Na czasy, w których moi rodzice umrą, ale póki co znajdują mnóstwo wymówek, by ich nie odwiedzać?

Z pojedynczej wypowiedzi bliźniego trudno oczywiście wysnuwać tak daleko idące wnioski. Też można tłumaczyć, że chodzi o to, by prosić Boga, by dodawał nam sił w życiu zgodnie z Ewangelia, by otwierał nam oczy na sprawy, w których jeszcze się Ewangelią nie kierujemy albo by – jak w modlitwie Ojcze nasz – ustrzegł nas przed pokusami, by nie trzymać się Ewangelii, tylko pójść na skróty. Można. Ale...

Sęk w tym, że nie zawsze się da. Czasem takie wypowiedzi, zwłaszcza gdy od czasu do czasu się powtarzają, naprawdę odsłaniają, co człowiek myśli. Są wyrazem prawdy, że ten czy ów faktycznie uważa, iż ideały Ewangelii są tak niedoścignionym ideałem, że z ich wprowadzaniem można poczekać na bliżej nieokreślona przyszłość (chyba na moment, gdy leżąc na łożu powaleni choroba czy wiekiem sami będziemy potrzebowali tego, by ludzie wokół nas kierowali się Ewangelią). A póki co można żyć, jak praktyczniej, bez przejmowania się mało życiowymi ideałami. Bo przecież Bóg nie dał mi jeszcze tej łaski...

Tyle się od lat mówi o potrzebie dawania świadectwa swojej wierze. Niestety zbyt często kończy się to na słowach. I staje się antyświadectwem.