Uśmiechnięci mnisi

Bracia i Siostry Jezusa starają się żyć na wzór Świętej Rodziny z Nazaretu, zgodnie z przekonaniem, że przed świadectwem w głoszeniu Ewangelii światu ma pierwszeństwo cisza Nazaretu, w której przez trzydzieści lat żył Mesjasz.

Reklama

Dążą do pełnego zjednoczenia z Jezusem na drodze codziennego nawracania się, w atmosferze modlitwy, życia braterskiego i twórczej pracy.

W ostatnich dziesięcioleciach powstało wiele nowych instytutów zakonnych, które dziś pogrążone są w kryzysie. W większości przypadków źródłem ich problemów jest brak wspólnoty, rodzinnych relacji międzyludzkich, nawiązujących do Ewangelii i Jezusa Chrystusa, a także zastępowanie Go charyzmatem i kultem swoich założycieli. Takie rodziny zakonne próbują dziś jedynie za wszelką cenę ”łowić powołania” dla swego przetrwania. Rodzi to pewien dystans w stosunku do wszystkich nowo powstających wspólnot.

Tę świadomość miał na początku lat siedemdziesiątych młody włoski ksiądz Tarcisio Benvenuti, który wraz z kilkoma zgromadzonymi wokół siebie seminarzystami, zafascynowanymi Chrystusem i Jego Ewangelią, dał początek wspólnocie utrzymującej się z pracy własnych rąk, zjednoczonej wokół Jedynego Mistrza i Nauczyciela – Jezusa z Nazaretu. Siedziba wspólnoty znajduje się w klasztorze Vallechiara w miejscowości Lanuvio, 30 km od Rzymu.

Życie Ewangelią
Gdy przyszło szukać kościelnego zatwierdzenia tej formy życia, okazało się, że ma ona swój ideał w Regule św. Benedykta. W ten sposób w roku 1972 konstytuuje się Rodzina Monastyczna Braci i Sióstr Jezusa (Fraternitá di Gesú), która zgodnie z zatwierdzonymi przez władze kościelne konstytucjami, czerpie swój ideał z nauki benedyktyńskiej, Karty Miłości św. Bernarda oraz tradycji cysterskich. Nie chce być jednak bezkrytycznym powtórzeniem doświadczeń z przeszłości, ale próbą połączenia przeszłości z teraźniejszością, jak również realizacją nowej wizji życia według prymatu bycia przed mówieniem.

Życie monastyczne jest przede wszystkim wspólnotowe i polega nie tyle na indywidualnym dążeniu do tak zwanej doskonałości chrześcijańskiej, ile na osobistym i ciągłym nawracaniu się, do którego mnisi zobowiązują się specjalnym ślubem. Rodzina znalazła się nie tylko w jej nazwie, ale w stylu życia na wzór Świętej Rodziny z Nazaretu.

”Chcemy ukazać w trzecim tysiącleciu oblicze monastycyzmu uśmiechniętego, pogodnego, czujnego, wykształconego, rozkochanego w pięknie, pełnego nadziei, twórczości, pracowitości, żywej duchowości i zaangażowania w bratniej solidarności” – tak określił zadania wspólnoty jej fundator i obecny Opat Większy.

Mnisi i mniszki, zanurzeni w duchowości mającej swe korzenie w Słowie Bożym, chcą wszystkim ludziom głosić językiem faktów, przez wspólną modlitwę i bogactwo liturgii, pracę i świętowanie, że życie Ewangelią może być piękne i zawsze ”świeże”.

«« | « | 1 | 2 | 3 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Zobacz

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Autopromocja

    Reklama

    Reklama

    Reklama

    Archiwum informacji

    niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
    26 27 28 29 30 1 2
    3 4 5 6 7 8 9
    10 11 12 13 14 15 16
    17 18 19 20 21 22 23
    24 25 26 27 28 29 30
    31 1 2 3 4 5 6