Podpowiedź św. Gemmy

Ponoć z naszą wiarą z dzieciństwa, jest jak z ubrankiem komunijnym.

Reklama

„Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego”.

Zanotowane przez św. Mateusza słowa, to jedna z najbardziej znanych wypowiedzi Jezusa. Wracała ona do mnie nieustannie w czasie lektury książki o św. Gemmie Galgani, którą niedawno wydał u nas Esprit. Autor tej publikacji, ksiądz Berard Gallizia, w niezwykle sugestywny sposób opisuje bowiem dzieciństwo późniejszej świętej stygmatyczki i „nauczycielki cierpienia”, jak się ją często określa. Ale to nie cierpienie, a właśnie dzieciństwo (niezwykła wiara dziecka) jest tym, co poruszyło mnie w jego książce najbardziej.

Często spotykam się z twierdzeniem, że z naszą wiarą z dzieciństwa jest jak z ubrankiem komunijnym. Im się jest starszym, tym bardziej się z niej wyrasta.

Coś w tym jest. Istniej przecież rozwój duchowy, co jakiś czas pojawia się też konieczność poukładania sobie kwestii wiarowych na nowo. Ale trzeba z tym wszystkim uważać, by, jak to się kolokwialnie mówi: nie przegiąć. Nieustanne poszukiwanie nowych „podniet duchowych” może sprawić, że staniemy się swoistymi rekolekcjoerami, przed czym przestrzegał swego czasu Marcin Jakimowicz. Felieton (świetny tekst!), w którym poruszał ten temat, znaleźć można tutaj

Św. Gemma „podpowiada” coś zupełnie innego. Zdaje się mówić: - Wróć do czasów dzieciństwa. Przypomnij sobie w co i jak wtedy wierzyłeś.

Mitologia dzieciństwa? Święte (dla mnie) miejsca, przedmioty, a nawet osoby (dziadek z Bogucic w roli kościelnego; matka odmawiająca różaniec w tyskim kościele Marii Magdaleny; spoglądanie na lędziński Klimont i stojący na nim kościół św. Klemensa zza szyby pędzącego na Bieruń malucha). Jest w tych wszystkich wspomnieniach ogromny ładunek emocji, ale i wzorców, przykładów duchowych, które mówią o czymś ważnym, pięknym, wartościowym. O czymś, co, mam wrażenie, jest w stanie zażegnać każdy „dorosły” duchowy kryzys.

W książce ks. Galizzi czytamy o tym, jak wiara rodzi się w rodzinie i o tym, jak tak naprawdę jest ona prosta. Msza, spowiedź, komunia, refleksje nad Męką Chrystusa… - niewiele trzeba, by poczuć Moc. „Jak umiałam najlepiej, starałam się słuchać Mszy i modlić” – wspominała Gemma Galgani. A potem wydarzył się cud. Jaki?

O tym przeczytają już Państwo w książce „Gemma Galgani. Święta, do której codziennie modlił się ojciec Pio”. 

«« | « | 1 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Zobacz

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Autopromocja

    Reklama

    Reklama

    Reklama

    Archiwum informacji

    niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
    1 2 3 4 5 6 7
    8 9 10 11 12 13 14
    15 16 17 18 19 20 21
    22 23 24 25 26 27 28
    29 30 31 1 2 3 4
    5 6 7 8 9 10 11